Zdecydowanie największy festiwal muzyki dark independent w Europie. Zdecydowanie najbogatszy repertuar. Liczba zespołów uświetniających to wydarzenie oscylowała w granicach 200. Wave Gotik Treffen powala rozmachem i różnorodnością atrakcji. Nie pozostawia miejsca na żadne "ale". Przestrzenie, w których odbywały się koncerty i imprezy były oszałamiające. Nie był to improwizowany teatrzyk gotyckich dzieci, tylko na wysokim poziomie wydarzenie społeczno - kulturalne.

W ubiegłym roku odwiedziłam Wrocław w jeden z kwietniowych weekendów, aby uczestniczyć choćby częściowo w organizowanym wówczas po raz pierwszy – Asymmetry Festiwalu. Żałowałam, że termin imprezy nie jest bardziej dogodny a koncerty nie odbywają się ciągiem chociażby podczas długiego majowego weekendu. W tym roku – takie problemy nie miały miejsca i choć nie mogłam wziąć udziału w całości imprezy – to ciesze się, że miałam okazję ponownie obejrzeć występy kilku neurotycznych artystów.

Jak efektywnie zmieścić ośmiu muzyków na jednej małej scenie? O tym, a przede wszystkim o muzycznym rezultacie takiego zestawienia można było się przekonać uczestnicząc w koncercie Crippled Black Phoenix w poznańskim klubie Pod Minogą. Czwartkowy wieczór oraz następujący po nim weekend upłynęły pod znakiem post rocka, gdyż do Poznania zjechało się wówczas kilka znaczących formacji z tego nurtu (np. God Is An Astronaut czy Caspian), jednak występ CBP przyćmił jak dla mnie wszystkie pozostałe eventy.

"Majówka - tylko we Wrocławiu", "obowiązkowy przystanek dla wszystkich fanów rocka" - tego typu slogany na portalach muzycznych od kilku tygodni starały się dać mi do zrozumienia, że mieszkam w jedynym mieście w Polsce, które ma coś do zaoferowania melomanom. Faktycznie, wybór był niemały, a wśród reklamowanych atrakcji znalazł się jeden z najbardziej, od lat wyczekiwanych przeze mnie koncertów - w ramach "The Spring Session Festival Tour 2010" do naszego kraju zawitał dawno w nim niewidziany Chris Barnes z zespołem Six Feet Under.

Ekipa Mariusza Kmiołka znowu przeciągnęła po polskich klubach dość znany, zagraniczny zespół. Przeciwności losu doprowadziły do odwołania kilku pierwszych koncertów z "Aealo Tour 2010", ale przystanek we Wrocławiu znajdował się poza grupą najwyższego ryzyka. Tłumek zebrany, jak za dawnych lat, w "Madness", nie musiał się przejmować świeżo zakończoną żałobą ani pyłem wulkanicznym. Wolał raczej cieszyć się muzyką i stosunkowo niedrogimi biletami. Niewielki wydatek, sporo do obejrzenia. Jak Massive Music to robi - wolę nie pytać.

Emilie Autumn to artystka wyjątkowo wszechstronna. W swojej grze Emilie Autumn łączy zarówna klasyczne, renesansowe, barokowe oraz średniowieczne style z nowoczesną muzyką rockową i elektroniczną. Oprócz śpiewu również gra, a jej ulubionym instrumentem są skrzypce: barokowe i elektryczne. Nieobce są jej także altówka, fortepian i klawesyn. Kiedy Emilie nie nagrywa ani nie koncertuje, projektuje dla Mistress -  jej własnej linii ubrań i zapachów dla jej własnego, niezależnego przedsiębiorstwa, WillowTech House. 

Rotting Christ od blisko 20 lat czaruje słuchaczy swoją unikalną marką black metalu. Początek tego roku przyniósł nowy krążek w dorobku Greków zatytułowany "Aealo"i w związku z tym faktem grupa rozpoczęła szeroka kampanię promocyjną, której elementem była seria koncertów w Polsce ukryta pod nazwą Aealo Tour 2010. Muzykom Rotting Christ na trasie towarzyszyły takie grupy jak Naumachia, Strandhogg, Crionics i Lost Soul. Poznański koncert był ostatnim występem na tej trasie, co - na co po cichu liczyłem - mogło zaowocować jakimś wyjątkowym występem.

Dawno, dawno temu kiedy jeszcze na przeciwko klubu Blue Note stał sobie nie wadzący nikomu, zacny lokal o jeszcze zacniejszej nazwie “Herezja” odbyła się impreza Gothic Night. Na imprezie tej zagrać miały zespoły Selaterion, Lilith i Vecordia. Znany mi był poznański zespół Lilith aczkolwiek często mylący mi się z innym zespołem o tej samej nazwie i podobnej gatunkowo muzyce z Radomia. Dwóch pozostałych zespołów poznać mi jednak nie było dane więc ze względu na zżerającą mnie ciekawość postanowiłem je poznać.

Głupia myśl na początek. Jeśli się pominie pierwszą literę, nazwa konkursu będzie brzmiała "Euro Music". Chociaż może nie taka głupia, skoro do udziału w tegorocznej edycji przystąpili m.in. Węgrzy, Szkoci, Belgowie, Czesi i Francuzi. Ostatecznie do finału weszli tylko Polacy. Przynajmniej nie w większości z Wrocławia. Międzynarodowość koncertu zapewnili więc jedynie - a równocześnie zburzyli moją "euroteorię" - goście specjalni, którzy przyjechali aż z Ameryki. Tak czy inaczej, czas przeglądu "asymetrycznych" kapel w ODA "Firlej" już nadszedł.

1 kwietnia, o ironio, w dzień błazenady i żartu, do warszawskiej Stodoły zawitała szwedzka  Katatonia, jeden z ważniejszych  piewców depresyjnych  stanów  z pogranicza melancholii zwątpienia i szeroko pojętego upadku. Gdyby stan klinicznej katatonii opisać w postaci muzycznych obrazów, to dokonania  Szwedów idealnie oddałyby to, co należałoby ubrać w słowa.

Na koncert Bjorka czekałem od kilku miesięcy. Nie kryłem ekscytacji - w końcu to członek najlepszego, moim zdaniem, składu Kyuss (tego ze Scottem Reederem). Niestety jeden z moich ulubionych perkusistów musiał wypaść blado na tle tego, co niespodzianie zobaczyłem wieczór wcześniej - koncertu Mazzolla z Piotrkiem Rachoniem. Moi ukochani jazzmani zagrali razem, zanim zdążyłem o tym zamarzyć. Moje wymagania odnośnie występu Bjorka wzrosły więc gwałtownie i wątpiłem, czy je spełni.

Zdarzyło mi się kiedyś być na koncercie Closterkeller zorganizowanym z okazji Nocy Świętojańskiej. Wówczas publiczność wrzucała do Odry wianki. Rozbawiła mnie myśl, że i tym razem, w Niedzielę Palmową, na imprezie mogłyby się pojawić wyroby z roślin. Nie na nie jednak miałem ochotę. W końcu Closterkeller to już marka, która nie potrzebuje dodatków, żeby przyciągać ludzi.

"Adi szuka dobrego electro" - pomyślałem, siedząc przy piwie w "Firleju", nawiązując do swojego imienia oraz zabawnego filmiku na YouTube, o którym chwilę wcześniej opowiadała dziewczyna przy stoliku obok. Idąc dalej tym tropem, przypomniałem sobie, że przecież główna gwiazda jest w połowie Niemcem. Wszystko to w połączeniu dało mi nadzieję, że w najbliższych godzinach będę świadkiem - znowu w nawiązaniu do wspomnianego filmiku - "rozkurwiania kosmosu".

Wiosna jest taką porą roku, w którą Polacy lubią wchodzić mocnym akcentem. To utopić Marzannę, to samemu się umoczyć - ale w alkoholu... Ja w tym roku wybrałem coś, po czym wiedziałem, że może wywrzeć na mnie silne wrażenie. Nie jestem bowiem w stanie policzyć, jak wiele razy widziałem na żywo wrocławskie Extinct Gods, ale w moich statystykach - których nie prowadzę - na czoło, z piękną liczbą siedem, wyszło już na pewno trójmiejskie Blindead.

Już nie raz słyszałem opinie, że Suffocation podczas występów klubowych tworzą istne, deathmetalowe misterium. Tym razem Wujek Frank i ekipa mieli wystąpić podczas dwudziestej siódmej edycji Show No Mercy w warszawskim klubie Progresja. Muzycy tej legendarnej formacji właśnie są na trasie Legacy Of Blood promującej ich najnowszy album - wydany w ubiegłym roku "Blood Oath" i tak się stało. Jedyny występ Kalifornijczyków w kraju nad Wisłą był wiec jednym z najważniejszych wydarzeń tego półrocza dla każdego szanującego się fana śmierć metalu.

17 marca z przystankiem w Johnnym Rockerze zatrzymała się trasa Bourbon River Re-Creation Tour. Choć tego wieczora grały aż cztery kapele, nie skłamię mówiąc, że zdecydowanie najbardziej czekałem na Corruption, którego nowiutki krążek dopiero ujrzał światło dzienne. Nie zawiedli moich oczekiwań, serwując głównie materiał z właśnie tego najnowszego wydawnictwa - "Bourbon River Bank", choć oczywiście nie zabrakło także największych hitów z poprzednich albumów. Ale po kolei.

"Nie wyobrażam sobie Japończyków grających jazz" - powiedział mi przed koncertem kolega. Stwierdzenie to nie miało jednak wydźwięku negatywnego. Oznaczało tylko tyle, że Azjatów trzeba zobaczyć choćby ze zwykłej ciekawości. Bynajmniej nie dla śmiechu, bo, jak się już kiedyś przekonałem na przykładzie japońskich metalowców z Metal Safari, za zabawną nazwą może się kryć kawał dobrej muzy.

Wydarzenie, na które tak długo czekałam było dziesiątym i ostatnim koncertem z serii Rebellion Tour 2010. W końcu nadszedł ten upragniony przeze mnie dzień. We wspólnym koncertowaniu wzięły udział następujące zespoły: Unquadium, Mala Herba, Dragon's Eye, Vedonist, Darzamat i Hate. Spodziewałam się ogromnego zainteresowania ze strony fanów poszczególnych grup. Hate przecież miało promować w trakcie tej trasy swoje ostatnie wydawnictwo - "Morphosis", Darzamat niedawno wydał nowy album "Solfernus Path" i grupa bardzo dawno nie gościła na żadnej polskiej scenie. Tak, to były dwie główne gwiazdy wieczoru. Reszta zespołów miała być tylko rozgrzewką. Czy rzeczywiście tak było?

"Na prośbę zespołu Ulver uprasza się o zachowanie ciszy podczas koncertu". Takie słowa mógł odczytać każdy, kto w ostatni poniedziałek lutego zdecydował się odwiedzić krakowski klub Studio, gdzie wystąpić miał zespół Ulver. Napis ten świetnie wpasowuje się w rodzaj sztuki, jaki prezentują norweskie Wilki i z powodzeniem można go traktować jako element wprowadzający, czy też zapowiedź  tego, co miało zawładnąć  sceną krakowskiego klubu.

Kolejna wizyta w naszym kraju Seana Jude'a (jako Leafblade) oraz jednego z założycieli i wieloletniego gitarzysty/wokalisty Anathemy - tym razem solowo - Danny'ego Cavanagh. Mroźny, zimowy wieczór, spowity wiszącym w powietrzu śniegiem - wydawało się, że atmosfera dla akustycznego koncertu brytyjskich muzyków będzie idealna. Tym bardziej, że mając w pamięci świetny, magiczny koncert Antimatter sprzed bodajże dwóch i pół roku, w dodatku w tym samym miejscu, byłam przekonana, że tak będzie i teraz.

Są tacy artyści, na których koncerty czeka się z utęsknieniem. Norweski Ulver, o którym mowa to zespół, który przez ponad 15 lat po odcięciu kuponów od black metalu, w zasadzie nie występował. Fanom podsuwał co jakiś czas swoje zupełnie odmienne oblicza za pośrednictwem wydawnictw płytowych. Dopiero w ubiegłym roku muzycy ruszyli z miejsca dając kilka koncertów. Osobiście miałam tą przyjemność widzieć ich  podczas ubiegłorocznej edycji czeskiego Brutal Assault, jednak na koncert w krakowskim Studio poszłam nie chcąc porównywać obu tych występów z nastawieniem, że chcę zobaczyć zespół, który uwielbiam.

Wstałem w piątek dość wcześnie, była godzina 9 kiedy to zwlokłem się z łóżka. Uśmiech zagościł na mojej twarzy już od początku dnia a to z powodu zlotu fanów legendy rocka AC/DC, który to miał się odbyć tego dnia. Zlot zlotem jednakże gwoździem programu miał być koncert zespołu 4 Szmery wykonującego covery braci Youngów. Jako, że miałem już okazje być na ich koncertach wcześniej tym bardziej miałem wyostrzony apetyt na ten gig. Panowie z Bochni są chyba najlepsi w Polsce w wykonywaniu utworów w/w legendy.

W sobotę 20 lutego 2010 roku w berlińskim klubie Columbia odbył się gig mediolańskiej formacji Lacuna Coil, na którym wspólnie z moją zacną małżonką miałem okazję się znaleźć. Występ gwiazdy poprzedzony był dwoma supportami: Deadlock i Dommin. Zanim jednak mogliśmy nasze uszy poddać metalowej obróbce, trzeba było wpakować się do pojazdu mechanicznego zwanego "samochodem" i nie zważając na fotoradary pomknąć 200 km w kierunku miasta, które z pepeszą w dłoniach szturmował kiedyś mój dziadek.

Wishbone Ash to jedna z największych legend rocka. Razem z  takimi tuzami jak Led Zeppelin, Deep Purple, Black Sabbath, Pink Floyd czy Uriah Heep stworzyli podwalinę pod to, czym czarują współcześni reprezentanci gitarowego rzemiosła. Jako że w ubiegłym roku grupa świętowała 40-lecie działalności, celem uczczenia tego jubileuszu jej członkowie ruszyli w trasę koncertową, na której znalazło się miejsce na dwa występy w Polsce. Koncert w poznańskim klubie Eskulap był drugim z nich, bowiem dzień wcześniej formacja zagrała w stołecznej Proximie.

Dnia wczorajszego tj. 20 lutego tegoż roku, niewielka grupka osób z różnych zakątków Łodzi i okolic, własnymi szlakami starała się dotrzeć do celu swej podróży - niewielkiego i niezbyt malowniczo położonego klubu Luka. Cel był szczytny, bowiem jak od kilku tygodni donosiły serwisy internetowe, około godziny 20:00 miał rozpocząć tam się koncert dwóch młodych, za to niezwykle utalentowanych, polskich zespołów - trójmiejskiego Proghma-C oraz gwiazdy wieczoru, wrocławskiego Hetane. Zgodnie z wyznaczoną godziną do klubu dotarłem kilka minut przed 20:00.