Tori Amos jest jedną z najbardziej znanych i rozchwytywancyh wokalistek i kompozytorek. Jest także pierwszą, która zdecydowała się na rozpowszechnianie swojej twórczości w Internecie. 19 czerwca tego w Warszawskiej Sali Kongresowej artystka zagrała jedyny w Polsce koncert, który odbył się w ramach promocji jej najnowszej płyty: "American Doll Posse". Na promującego ją singla wybrano piosenkę "Big Wheel", ale ze względu na powtarzające się w tekście cztery literki MILF ("Mother I'd Love To F..."), większość rozgłośni nie zdecydowała się na jego odtwarzanie.

Myra Ellen Amos znana jako Tori Amos urodziła się 22 sierpnia 1963 roku. Jest jedną z najbardziej znanych i rozchwytywancyh wokalistek i kompozytorek. Jest także pierwszą, która zdecydowała się na rozpowszechnianie swojej twórczości.

Inevitable to pierwsza długogrająca płyta w dorobku piątki z Żarowa. Dotychczas nagrali dwa dema: "12 Lat Do Przodu", "Drzewo" oraz dwa single: "Boduena" i "W Nieskończoność". Ten album jest przede wszystkim szczery. Nikt tu nie sili się na skomplikowane aranżacje utworów, cały urok jest w ich prostocie. Po przesłuchaniu krążka odnosi się wrażenie, że zespół stawia na dobre rockowe granie z domieszką różnych stylów.

Samael, szwajcarska grupa blackmetalowa, dorobiła się kolejnego albumu. Następca "Reign Of Light" z 2004 roku - płyta "Solar Soul", to kwintesencja tego, co w Samael najlepsze. Szybkie, mocne kompozycje, do tego spora dawka elektroniki, no i oczywiście Vorph - trzeba przyznać, że wokal brzmi tu wyjątkowo dobrze. "Solar Soul", naprawdę wyczekiwana z niecierpliwością płyta, ma duże szanse na zrobienie zamieszania wśród tegorocznych wydawnictw muzycznych.

Alter Ego organizuje wernisaże, koncerty i spektakle będące poza głównym nurtem sztuki. Odbywają się tam imprezy Electrovisions czy Release Parties organizowane przez Sound Cliniqum, znane z naszego portalu. Współwłaściciel Alter Ego otrzymał list od szczecińskiego Urzędu Morskiego (od którego wynajmowany jest lokal) w sprawie występu "Pain Box" w wykonaniu Suka Off. W liście postawione zostało ultimatum - albo odwołanie występu albo zamknięcie lokalu...

Alter Ego - Klub Sztuki Niepopularnej - to miejsce, w którym czas działa na twoją korzyść. Odwiedzając nas możesz z łatwością o sobie zapomnieć. Pomogą ci w tym ściany, na których zapewne znajdziesz efekt naszej wystawienniczej działalności. Będziesz mógł poprosić o aktualną gazetę lub godną polecenia książkę. Usłyszysz dźwięki budzące przeróżne skojarzenia. Jeśli będziesz chciał milczeć, tak właśnie będzie się działo. Jeśli będziesz chciał pokrzyczeć, najprawdopodobniej i na to znajdziesz odpowiedni moment. Rozmowa i śpiew to oczywiście standard. Jeśli uszanujesz świat wokół ciebie spotkasz się z wzajemnością.

Pendragon - brytyjski zespół grający rocka progresywnego. Założony został około roku 1978 w Stroud, Gloucestershire, niedaleko Londynu, przez Nicka Baretta. Początkowo nosił nazwę "Zeus Pendragon". Zespół pod taką nazwą rozpoczął działalność w miejscowości Stroud w Anglii w 1978 roku. Stanowili go wtedy Nick Barret (gitara elektryczna, wokal), Julian Baker (gitara elektryczna, wokal), Nigel Harris (perkusja) oraz Stan Cox (gitara basowa). Po niedługim okresie pierwszy człon nazwy został opuszczony.

Wrocławski Wagon Club jest miejscem jedynym w swoim rodzaju. Składa się z trzech punktów: piwnicy, ogródka oraz dwóch wagonów kolejowych, a wszystko mieści się na terenie dawnego Dworca Świebodzkiego przy Placu Orląt Lwowskich 20A. Wnętrze utrzymane jest w stylu kolejowym: stare tabliczki, lampy kolejowe, siedzenia, a przez środek piwnicy przebiega zwrotnica kolejowa z torowiskiem. W piwnicy ze ścian wystają wmurowane wózki z kolejki wąskotorowej. Ściany zdobią ob Meble zostały zrobione we własnym zakresie. Podobno nic z wyposażenia nie trafiło tu prosto ze sklepu. Siedzimy w lożach, gdzie drewniane ławy przypominają siedzenia w pociągach drugiej klasy.

Chyba nikt się nie spodziewał po legendarnych Anglikach takiego kroku. "One Second" było odejściem od metalowego grania serwowanego przez Paradise Lost dotychczas - krążek ten na pewno podzielił fanów. Podział ten niewątpliwie się zwiększył za sprawą "Host".

Są takie polskie zespoły jak Vader, Behemoth, Decapitated, Yattering, Delight, którym udało się zaistnieć na zagranicznych rynkach. Są też takie jak omawiana tutaj Trauma, którym się ta sztuka nie udała. Rynek muzyczny jest bardzo brutalny i nie zawsze to co jest dobre to jest promowane. A czy "Imperfect Like A God" jest dobrym krążkiem? Gdyby to miało ode mnie zależeć, to Trauma byłaby gwiazdą światowej klasy.

Do momentu wydania "Vile" Cannibal Corpse był w dużej mierze kojarzony z osobą wokalisty Chrisa Barnesa - postawnego człowieka, o bujnej czuprynie, okrutnie niskim growlingu oraz zamiłowaniu do marihuany. Roszady personalne - zespół opuścili Barnes oraz gitarzysta Barnett, a ich miejsce zajęli odpowiednio - znany z Monstrosity George "Corpsegrinder" Fisher oraz pozyskany z Nevermore Pat O'Brian. Nie jest także tajemnicą, że przez wielu muzyka Cannibal Corpse z płyty na płytę jest identyczna, więc wielkich rewolucji w muzyce nie należało się spodziewać. Pytanie było takie, jak spiszą się nowe nabytki zespołu i czy zmienią jego oblicze?

Samael należy do grona nielicznych zespołów, które można ocenić obiektywnie. Kolejne krążki pokazywały coraz odważniejsze eksperymenty i rozwój oraz coraz większe odchodzenie od muzyki ekstremalnej. Wystarczy spojrzeć jaka przepaść dzieli krążki "Blood Ritual" a "Passage". O ile "Passage" był kontrowersyjny, to co mam powiedzieć o jego następcy "Eternal"?

Nigdy wcześniej nie miałem kontaktu z tym zespołem, ale przeglądając różnorakie portale muzyczne kilkakrotnie natknąłem się na tą nazwę, słysząc pochlebne opinie. Nie ukrywam, że zaostrzył mi się apetyt na Grzybogłowych i koniecznie chciałem zapoznać się z tym co grają.

W życiu bym nie pomyślał ... Zawsze uważałem Machine Head za zespół przereklamowany. Wydali kiedyś bardzo dobry "Burn My Eyes", a kolejne krążki sprawiały wrażenie komercyjnych zapchajdziurek rynkowych. Prawdziwym apogeum gniotu były "The Burning Red" oraz "Supercharger" - dziwił mnie więc bardzo fenomen tego zespołu. Nie zmieniła tego nawet lepsza "Through The Ashes Of Empire". "The Blackening" posłuchałem więc tylko z tego względu, że płytka zbiera świetne recenzje w mediach ... czysta ciekawość.

Chyba większość szanujących się zespołów poszukuje pewnej drogi muzycznej, stara się odkrywać nowe rejony. Może to i dziwne, ale ten syndrom dopadł także Cannibal Corpse, który po nagraniu bardzo szybkiego "Tomb Of The Mutilated" stwierdził, że nie jest w stanie przesunąć granic ekstremy i postanowił poszukać czegoś nowego.

Po roku przerwy powraca kultowy Metal Hammer Festival. Kolejne Święto ciężkiego grania już 12 sierpnia w katowickim Spodku. Główną gwiazdą tegorocznej edycji będzie ikona progresywnego rocka, zespół Tool. Kolejna niespodzianka to gość specjalny, którym będzie fenomenalny Chris Cornell. Ponadto wystąpi: sensacyjna formacja z Japonii, Dir En Grey i amerykańscy hardrockowcy, czyli Fair to Midland. Polskę będzie reprezentować: Coma i Delight.

W ostatnich latach dało się zauważyć, że kanadyjska scena metalowa stała się potęgą, a Cryptopsy nie jest rodzynkiem w metalowym światku. Ogromna szkoda, że wiele z tych zespołów nie ma promocji na polskim rynku, bo wiele z nich jest naprawdę godnych uwagi. Do takich zespołów należy także raczej nieznany nikomu Augury.

Nie wiem jak to się dzieje, ale każdy kolejny album Kanibali jest długo wyczekiwany, choć każdy z nas wie, że ten zespół się nie zmienia. Mimo to można w dyskografii zespołu wskazać albumy lepsze i gorsze. Nie mam wątpliwości, że nagrany przed "Bloodthirst" "Gallery Of Suicide" był jednym z tych słabszych krążków.

Rob Halford bez wątpienia jest uznawany za jednego z najlepszych metalowych krzykaczy. Tak się jednak składa, że dokonania Judas Priest nigdy mnie nie rajcowały, ani nie zachwycałem się także barwą głosu Halforda. Szum medialny jaki wywołał "Resurrection" - debiutancki krążek solowy Halforda, rozpisywanie się nad jego świetnością wzbudziły moje zainteresowanie. Dodatkowo osoba gitarzysty Mike'a Chlaściaka, przez niektórych uznawanego za najlepszego obecnie gitarzystę dodawała pikanterii. Kiedy więc ukazało się "Crucible" nie omieszkałem przekonać się na własnej skórze, czego ten krążek jest wart.

Aż dziw bierze, jak Paradise Lost niczym kameleon zmienia stylistykę muzyczną. Album "Host" był odważnym ukłonem w stronę twórczości takich zespołów jak Depeche Mode, z krążka na krążek formacja grała lżej i coraz bardziej upraszczała swoje utwory. Można było się spodziewać, że następca "Host" okaże się jeszcze bardziej elektroniczny, ale "Believe In Nothing" był próbą powrotu do bardziej rockowego grania, chociaż widmo "Host" było odczuwalne miejscami.

Do tej pory znałem twórczość Type O Negative jedynie z kilku utworów, które mocno spotęgowały moją awersję do niego. Byłem uprzedzony do pseudopresleyowskiego wokalu Petera Steela i do estetyki jaką w swej muzyce prezentował zespół. Całkiem przypadkowo trafił w moje łapki "Dead Again", którego przesłuchałem od niechcenia i ... stwierdziłem, że uprzedzenia potrafią wypaczać gust.

9 lipca pod własnym labelem NSK (Neue Slowenische Kunst) słoweński Laibach wyda cztery płyty swoich pobocznych projektów 300.000 VK (Verschiedene Krawalle) oraz Rotor. Z projektu Rotor wyjdą "Phonophobia" i "Rotorsphere", które łączą w sobie nowoczesne efekty technologiczne, eksperymenty DJskie w techno-industrialnym klimacie. Z drugiego projektu wydane zostaną "Hard Drive : Bill Gates" i "Paracelsus" pierwszy muzycy określają mianem "drum'n base techno" drugi "satanic technno". Wszystkie płyty są reedycjami z lat dziewięćdziesiątych.

Anna byłą zagubioną, dwudziestoletnią dziewczyną. Ludzie, jakich co dzień mijała na ulicach, gardzili nią ze względu na jej sposób ubierania się, wygląd. Ubierała się zazwyczaj na czarno, nosiła ciężkie, skórzane buty, jej nadgarstki niejednokrotnie ozdabiały skórzane bransolety nabijane ćwiekami, a obfity czarny makijaż zasłaniał delikatną, bladą twarz z wielkimi piwnymi oczami, dopełnionymi jasnymi włosami. Pomimo garstki przyjaciół i znajomych czuła się samotna, odtrącona od wszystkich we wrogo nastawionym do niej świecie.

Chwila i jednak czasami chciałoby się coś powiedzieć co jest niewypowiedziane...

Norwegowie z prog-metalowego zespołu Oceans Of Time udostępnili na swojej stronie najnowszy utwór, zatytułowany "Kingdom Falls". Jest to także wstępny tytuł dla nadchodzącego albumu. Nowa płyta ma zostać wydana przez Epicus Records, a nagrywana w Toproom Studio w Lunner (Norwegia) od 23 czerwca 2007.