Hej hej
Nie płacz gdy pociąg odjechał
Zabrał me ciało chude
I zostałem rzucony jak worek
Bo widocznie tak musi być

Hej hej –
Nie smuć się, że nie mogę pomachać
Z okna zamurowanego czarnymi cegłami
A w rogu koc i siano i jej brak
Tak musi być.

Hej hej –
Nie męcz się sznurówką od buta
Poproś zawiążę i powiesz tylko
Dziękuję – to wystarczy mi.
Do szczęścia.

Bo ja widokiem karmie się.
Zawsze – choć mówią
Że to zbyt nieromantyczne.

Przeszło
Igła przeszła
Zimno przeszło
Chodnikiem
Na chodniku psia
Kupa – Miss Świata

Porządek w mej szafce
Czasami w niej chaos zawita
Czasami szept
Nieraz krzyk a nawet ból
Wtedy porządku dla mnie nie ma.
Albo są – przyzwyczajenia.

Wstaje na wniesieniu
Widzę świat takim jakim chce widzieć.
Zbyt idealny.
Ludzie zbyt idealni
Rzeczy zbyt idealne.

Nie idealny jest tylko zawód.

Napijesz się wina?
Czerwonego
Bo białe to nie –
Nie ma w nim krzty romantyczności
Tej pasji smaku
Tej konstrukcji wartości
Nie ze wszystkim smakuje
A na pewno nie z twoimi ustami
Których tak często nie ma.
Choć ostatnio wolę go pić sam…
Gdzieś na dachu
Wraz z deszczem
Odpalam magnetofon
Aby poczuć twe usta gdzieś blisko.
Kłębowisko latorośli.

Steinklang Industries - wytwórnia specjalizująca się we wszelkiego rodzaju projektach noise'owych alarmuje o nadejściu kolejnego niszczącego dzieła. Na koniec maja planowana jest premiera nowego albumu niemieckiego noise-industrialowego projektu Flutwacht. Płyta zatytułowana "Heroinloops" przynosi 12 nagrań utrzymanych w old'schoolowo-industrialowej stylistyce scalonej z rhythm-noise'owymi sekwencjami i nowoczesnymi elektronicznymi trendami.

"Bind, Torture, Kill" była pierwszą płytą zespołu, która wpadła w moje ręce zaraz po premierze. Ba, nawet o electro i podobnych klimatach miałam pojęcie prawie zerowe. Chyba najlepiej powiedzieć, że od niej wszystko się zaczęło (lepiej późno niż wcale). Dlatego zawsze patrzę na nią przez pryzmat sentymentu, choć już z zupełnie innej strony niż wcześniej.

6 czerwca ukaże się nowy album pochodzącego z Norwegii blackmetalowego Keep Of Kalessin. Krążek zatytułowany "Kolossus" jest ich czwartym albumem. Wydany nakładem Indie Recordings i Nuclear Blast Records ma być szybszy, cięższy i jeszcze bardziej melodyjny w porównaniu z dotychczasowymi dokonaniami.

O Anekdoten często się mówi, że są najlepszą imitacją King Crimson. Choć rzeczywiście zespół ten mocno inspiruje się twórczością Roberta Frippa, to nie do końca zgodzę się jednak z tym stwierdzeniem.

Koniec lat 80tych przyniósł wysyp zespołów amerykańskiego hard rocka. Motley Crue, Warrant, Dokken, Skid Row to tylko niektóre z przykładów. Niestety wszystkie te zespoły brzmiały bardzo podobnie do siebie oferując muzykę przebojową, dobrze wykonaną, ale i tendencyjną.

Jakoś tak się składa, że The Knife nigdy nie są wymieniani wśród czołowych zespołów uprawiających muzykę elektroniczną, a mimo to są bardzo cenionym zespołem. Wydany w 2006 roku "Silent Shout" uchodzi za najlepszą pozycję z dorobku tego zespołu

Gdyby zapytać koneserów muzyki na temat najważniejszych rockowych płyt ubiegłej dekady, wielu z nich wymieniłoby debiutancki album Rage Against The Machine. Skomercjalizowanie tego gatunku w drugiej połowie lat 80tych sprawiło, że coraz więcej płyt wołało o pomstę do nieba. Rage Against The Machine okazało się być ogromnym zastrzykiem świeżej krwi.

The Darkness to zespół, który w ostatnich latach zrobił największe zamieszanie na rockowej scenie. Formację odważnie okrzyknięto następcami Queen, a na ich koncerty przychodziły tłumy.

Mówiąc o klasyce rocka progresywnego zazwyczaj myśli się o pięciu zespołach: King Crimson (zwłaszcza debiut, choć wszystkie płyty do "Red" zasługują na uwagę), Pink Floyd ("Atom Heart Mother" oraz "The Dark Side Of The Moon"), Genesis ("Selling England By A Pound"), Jethro Tull ("Thick As A Brick" oraz "Aqualung") oraz właśnie Yes za sprawą omawianej płyty.

Drugi i ostatni album tej grupy. Album, który na trwałe wpisał się w historię rocka, m.in. ze względu na fakt, ze wkrótce po jego nagraniu Ian Curtis nie potrafiąc przezwyciężyć własnych problemów, nie tylko zdrowotnych popełnił samobójstwo.

Joy Division, to jeden z nielicznych zespołów, który pomimo skromnego dorobku artystycznego na trwałe zapisał się w historię rocka. Wszystko za sprawą osoby Iana Curtisa - wokalisty tejże formacji, który zmagał się z epilepsją i wynikającymi z niej stanami depresyjnymi.

Są takie płyty, o których nie wiadomo co napisać, bo wszystko zostało już napisane. W opinii wielu osób "Floodland" to najlepsza płyta The Sisters Of Mercy. Formacja skrystalizowała swój styl i nagrał album, który można nazwać kwintesencją gothic rocka lat 80tych.

Dla wielu słuchaczy - zwłaszcza męskiej części pierwszy kontakt z muzyką Nine Inch Nails miał zapewne miejsce podczas nocnego seansu z legendarną grą komputerową Quake, do której to zespół stworzył ścieżkę dźwiękową. Prawda jest jednak taka, że lider zespołu Trent Reznor w latach 90tych spopularyzował muzykę industrialną i pokazał, że i z taką muzyką można odnieść sukces komercyjny. Koniec dekady przyniósł nam dwupłytowe wydawnictwo "The Fragile", gdzie każdy krążek przedstawiał nieco inne podejście do industrialu.

To co w praktyce jest debiutanckim albumem duńskiego Mercyful Fate powszechnie jest uznawane za drugi album, gdyż genialna EPka "Melissa" traktowana jest jako debiut. Na swoim "pełnym" debiucie formacja nie zwolniła jednak tempa i ponownie przyłożyła opętańczym heavy metalem.

Pamiętam jak kiedyś dorwałem catalog wysyłkowy Mystic, kiedy to jeszcze wytwórnia ograniczała się do dystrybucji płyt black metalowych i ambientowych i tam wyczytałem, że "Moon In The Scorpio" to najlepsza pozycja w tymże katalogu.

Po pięciu latach milczenia thrashowy Grip Inc. zarejestrował w końcu materiał na kolejną płytę robiąc niemałe zamieszanie na metalowej scenie. Niewątpliwie płyta ożywiła trochę nastroje, gdyż początek nowego milenium nie był łaskawy dla thrash metalu.

"Blackacidevil" był płytą, która zdecydowanie podzieliła fanów zespołu. Płyta zebrała raczej mało pochlebne recenzje, a wielu fanów zwątpiło raczej w powrót zespołu do starego, rockowego grania. "6:66 Satan's Child" okazał się jednak zaskoczeniem - i to takim, że wielu osobom kopara opadła w dół.

Znając poprzednią płytę zespołu można było się domyślić, że kolejna będzie próbowała jeszcze mocniej akcentować elementy industrialne. Nikt jednak się chyba nie spodziewał, że do takiego stopnia. W tym momencie należy więc zaznaczyć, że recenzja ta jest pisana przez osobę, która nigdy nie była w Łodzi i z industrialem ma niewiele wspólnego, ale zna za to twórczość Danzig.

Przez trzy płyty Danzig przyzwyczajał nas do swojej wizji hard rocka nawiązując z jednej strony do korzeni rocka, a z drugiej wplatając w to elementy bardziej współczesnego grania. Czwarte dzieło zespołu mogło jednak zaskoczyć.

Zapraszamy do zapoznania sie z naszymi statystykami odwiedzin i kontakt z nami poprzez poniższe adresy e-mail.

Po doskonale przyjętym albumie "Yes, Virginia" wydanym w 2006 roku duet The Dresden Dolls powraca w wielkim stylu z płytą "No, Virginia" zawierającą 11 utworów w tym jeden ze strony B singla z poprzedniej płyty, cztery nigdy wcześniej nie wydane kompozycje, cover utworu z lat 80tych, starsze nagranie demo oraz pięć zupełnie nowych kawałków. "No, Virginia" ukaże się w Polsce 2 czerwca, ale już dziś możemy obejrzeć teledysk do utworu "Night Reconnassaince".

"Night Eternal" to dziesiąta już płyta w twórczości portugalskiego zespołu, który nieustannie balansuje pomiędzy różnymi stylami muzycznymi, starając się przy tym zachować charakterystyczne dla siebie brzmienie. Nowy album jest kwintesencją tego, co znamy z poprzednich płyt Moonspell. Na eskperymenty czy powiew świeżości liczyć nie możemy, co nie oznacza jednak, że nowy krążek całkowicie rozczarowuje.