Nocny powiew, chłodnawe westchnienie
w lekko rozedrganej tafli myśli
przygląda się odbiciu wspomnienie
znowóż zbierając zwiędłych woń liści
wirująco na ziemię opada

Nocny śpiew, nuta jakże zalotna
cichym obrazem prośby się żali
bo taka nikła jest i ulotna
jako kwiecie rozkwitem się chwali
barwami brzmienia niczym deszcz pada

A usta me u brzegu pragnienia
spijają kielich kropla po kropli
czekam tej nocy piękna natchnienia
by życia dobyć z palców mych sopli
I wygrać z jaźnią nim sen mi zada

W dniach 17-19 października 2008 roku odbędzie się kolejna edycja cyklicznego festiwalu Gothic Festival. Udział potwierdziło już 13 gwiazd z całego świata. Znana jest już cena karnetów na wydarzenie oraz lista zespołów i wykonawców, które zaszczycą swoją wizytą warszawską Progresję. Wśród gwiazd na festiwalu zameldują się m.in.: niemiecka ekipa Project Pitchfork, enigmatyczny duet Das Ich, Brytyjczycy z Mesh, projekt niemieckiego DJa Jana L. - Noisuf-X oraz reprezentanci amerykańskiej sceny niezależnej: London After Midnight i Emile Autumn.

Szczeście prysło,
Nadzieja w ostatnich,
Godzinach swej agonii,
Nie pozostawiła złudzen.
Życie niczym stara fotografia,
Wyblakło zacierając to co piękne,
Cel, który przyswiecał mi tak długo.
Codziennie budząc się umieram,
Bo warto żyć tylko w krainie snów.
Nie. Tak już nie chce.
Uciekam stąd.
Jeszcze chwilka,
I już mnie nie ma.

Wszystkich projektów Christiana Pohla nie znam. Raczej dotąd wystarczał mi Blutengel, a nawet i to było za dużo jak dla mnie. Po Miss Construction sięgałam niepewnie, po wcześniejszym zapoznaniu się z stroną MySpace, która dała mi tylko przedsmak tego co znajduje się na płycie. "Kunstprodukt" okazała się płytą, przez którą moje przedwczesne obawy okazały się nieuzasadnione. Otrzymałam ponad 75 minut dobrej, tanecznej, elektronicznej muzyki.

Do księgarni trafiło niedawno wznowienie znanego dzieła z kręgu rosyjskiej fantastyki - "Trudno Być Bogiem" braci Strugackich, które zyskało sobie już dawno temu zaszczytne określenie klasyka gatunku. Wydana po raz pierwszy w 1964 roku powieść, wyznaczyła na wiele lat kierunek rozwoju literatury sf i stała się inspiracją dla wielu późniejszych pisarzy. Na kolejnych kartach książki przemierzamy wraz z grupą naukowców z Ziemi królestwo Arkanaru, pogrążone w mrokach średniowiecza. Razem z bohaterami stajemy przed trudnymi decyzjami i wyborami, które nigdy nie są oczywiste, a raz dokonane potrafią zmienić całkowicie bieg zdarzeń a może i historii świata.

Charyzmatyczna - tym słowem chyba najczęściej media określają Tarję Turunen, jedną z najwybitniejszych postaci fińskiej sceny metalowej ostatnich lat, byłą wokalistkę zespołu Nightwish, który podbił serca tysięcy ludzi na całym świecie. Polska publiczność miała okazję zobaczyć Finkę w akcji do tej pory niestety tylko dwa razy: po raz pierwszy jeszcze u boku Nightwisha, w roku 2005 w Chorzowie podczas Mystic Festival.

Znów powróciła
Znów zapukała do mych drzwi
A ja niepytając kto puka
Otworzyłam jej
Niepytając czy można
Weszła do mych progów życia...

Na nowo zniszczyła wszystko
Co lubiłam
Co kochałam
Co zbudowałam resztkami sił.
Zrójnowała wszystko...

To przez nią stałam się tym kim teraz jestem
Człowiekim bez uczuć
Zimnym jak lód
Jak długo będzie gościć w mym życiu
Jak długo...

17 maja w jednej z hal należących do TV Toya w Łodzi, odbył się koncert formacji Riverside, podczas którego zespół zarejestrował pierwsze w swojej historii DVD podsumowujące wydawniczą trylogię "Reality Dream". Hala, w której był rejestrowany koncert to miejsce niezwykłe. To tutaj wiele lat temu powstawały kultowe filmy w Polsce - takie chociażby jak "Kingsajz". To jedno ze studiów byłej Wytwórni Filmów Fabularnych w Łodzi.

MonsterGod - polski zespół dark electro powstały pod koniec 2004 roku z inicjatywy Miłosza (Schnitter) i Marka (Smola). Założenie projektu było następstwem prowadzonych od wielu lat doświadczeń i eksperymentów muzycznych. Członkowie MonsterGod byli w przeszłości zaangażowani w takie projekty jak: T.R.H. i Second Line.

Klaus Schulze, pioner rocka elektronicznego, współtwórca sukcesu niemieckiego zespołu Tangerine Dream zaprasza na wyjątkową ucztę muzyczną. Za dwa miesiące ukaże się jego nowy album, tworzony we współpracy z legendarnym głosem australijskiego duetu Dead Can Dance, Lisą Gerrard. Prace nad płytą "Farscape" rozpoczęły się w listopadzie 2007 roku. Album ukaże się 7 lipca 2008 roku nakładem SPV Records.

Na kanadyjski duet Headscan natknąłem się przypadkiem. I dla potwierdzenia zasady przypadkowości odkryć, Headscan był moim odkryciem. W trakcie trwania 14 utworów panowie Claude Charnier (muzyka i programowanie) i Christian Pomerleau (wokal i wizualizacje) przenoszą nas w cyberpunkowy świat, świat w którym niepodzielnie rządzą megakorporacje monotonnych beat'ów oraz anarchistyczne płaskie brzmienia syntezatorów.

Brazylijskie zespoły metalowe mają to do siebie, że lubią grać muzykę skoczną, czadową, ale jednocześnie na odpowiednio wysokim poziomie instrumentalnym. Choć Torture Squad na scenie deathmetalowej działa już długo, to dopiero teraz, przy okazji wydania "Hellbound" udało mi się zapoznać z tym co gra zespół.

Profanum to jest zespół jedyny w swoim rodzaju. Formacja przez wiele lat działała gdzieś na uboczu polskiej sceny blackmetalowej, możnaby rzec, że w podziemiu i przez te lata dorobiła się statusu kultowej. "Flowers Of Our Black Misantrophy" to muzyka prosta, ale jakże oryginalna. Dziewięć utworów, które się tu znalazło to kawał wolnego, ale jakże poetyckiego black metalu.

Rozmawiając z ludźmi można usłyszeć szereg różnych opinii o Marduk. Jedni ich kochają i mówią, że Marduk jest bezkonkurencyjny na blackowej scenie. Inni ich cenią, ale potrafią wymienić szereg innych, bardziej wartościowych zespołów w gatunku. Są też tacy, którzy uważają Marduk za bezsensowną nawalankę, lub też tacy, którzy twierdzą, że jak się zna jedną płytę zespołu to się zna całą dyskografię. Choć te opinie są sprzeczne, to każda z nich ma źdźbło prawdy w sobie.

Jest kilka zespołów, do których twórczości chyba nigdy się nie przyzwyczaję. Legenda technicznego speed/thrash metalu Mekong Delta należy właśnie do tego typu zespołów. Zachwyty na płytami tego zespołu są dla mnie kompletnie nieuzasadnione.

Gdyby zapytać kogoś jaka jest najlepsza płyta Kreator, to odpowiedź ograniczy się zapewne do dwóch pozycji - "Coma Of Souls" lub "Extreme Aggression". Ta druga płyta, jest w sumie czwartą w dorobku niemieckich thrashmetalowców i poprzedzała "Coma Of Souls".

Sean Malone nigdy nie krył swoich fascynacji jazzowych. Płyty Cynic czy Cortland pokazywały jedynie namiastkę tego, co zostało w końcu uwidocznione na debiutanckim krążku projektu Gordian Knot -  instrumentalna, świetna technicznie, ale i mocno jazzująca muzyka, pozbawiona drapieżności, skierowana raczej do wytrawnego słuchacza.

Schuldiner szybko zwęszył, że ową wizję muzyki, jaką przyniosło "Scream Bloody Gore" można uszlachetnić i pokazać, że muzyka brzydoty za jaką można było uznać death metal, może przekazywac jakieś wartości. Rezultaty tego można było zobaczyć na kolejnej płycie Death - "Leprosy".

Ponad dwie dekady temu młody człowiek Chock Schldiner, inspirowany płytami Venom założył zespół Mantas (od pseudonimu muzyka Venom), z którym chciał stworzyć najbardziej ekstremalne dźwięki jakie można było sobie wyobrazić. Po wydaniu kilku demówek i zmianie nazwy na Death światło dzienne ujrzało pierwsze pełne wydawnictwo.

"II: Lucifuge" potwierdził tylko ogromny potencjał twórczy Glena Danziga czyniąc go gwiazdą pierwszego formatu. Nikt chyba nie wyobrażał sobie, że kolejny krążek mógłby być słaby. Mimo to "III: How The Gods Kill" zaskoczył. "III: How The Gods Kill" to chyba pierwsza wybitna płyta Danzig - zupełnie inna od poprzedniczek. Jest to materiał, nad którym miejscami trzeba się zastanowić i odbierać go emocjonalnie.

Druga płyta Danzig jest owocem ogromnego sukcesu debiutanckiego krążka. Pomimo kontrowersyjnych tekstów, muzyka Danzig znalazła aprobatę w oczach większości krytyki, głownie za sprawą klasycznej rockowej zawartości. Następca był więc cierpliwie wyczekiwany. Danzig nie kazał długo czekać i w nieco ponad rok powrócił z kolejną płytą "II: Lucifuge".

Gwiazda Glena Danziga a dokładniej Glena Allena Anzalone'a - byłego muzyka The Misfits oraz Samhain rozbłysła dopiero, gdy pod koniec lat 80-tych rozpoczął on karierę solową. W zasadzie Danzig odciął się od tego co tworzył dotychczas i znalazł sposób, aby szokować w bardziej cywilizowany sposób. Debiutancki krążek zespołu przynosi dziesięć kawałków, które w gruncie rzeczy łączą w sobie esencję twórczości Black Sabbath, The Doors, Elvisa Presleya i Mercyful Fate.

Kilka lat temu Finn Zierler powołał do życia projekt, do którego zaprosił między innymi jednego z najlepszych współczesnych krzykaczy rockowych Jorna Lande. Owocem współpracy był album "The Devil's Hall Of Fame", który dziś uchodzi za perełkę progmetalu.

Greg Howe należy do szerokiego wachlarza wirtuozów gitary. Ten muzyk, który notabene nie ma nic wspólnego z gitarzystą Yes ma jedną charakterystyczną cechę obcą innym przedstawicielom tego typu grania - pomimo iż cała uwaga skupiona jest na jego osobie, to pozostała część zespołu wcale nie ułatwia słuchaczowi życia.