Gdy zapoznawałem się z pierwszą EPką Diatom, pisałem, że pozostawia ona znaki zapytania i ciężko powiedzieć w jakim kierunku zespół zechce się rozwijać. Myślę, że debiutancki album „Sól” nie pozostawia już żadnych wątpliwości i ukazuje ich jako zespół dojrzały i wiedzący czego chce. Nie poszli w muzykę instrumentalną, a zamiast tego zatrudnili wokalistę, który dodał im i klimatu i polotu. Efekt wyszedł znakomicie.
Ciężko dowiedzieć się czegokolwiek o Natura Morta, gdyż jest to projekt, który pragnie pozostać tajemniczym. Wyrywki informacji jakie uzbierałem z internetu, maila i ubogiej w treści okładki, świadczą o tym, że jest to twór polski, lecz stacjonujący w Anglii, a jego mózgiem jest Igor Blaszko. Na tapecie mam jego trzecią płytę "Schwarze Mauer”, co samo w sobie jest już jakimś wyczynem, gdyż karierę wydawniczą pod tym szyldem rozpoczął ledwo w zeszłym roku. Jak twierdzi autor, jest to album zupełnie inny od poprzednich, co by tłumaczyło dlaczego na Metal Archives styl widnieje jako black/death metal, bo „Schwarze Mauer” black/death metalem z pewnością nie jest.
Finowie ze Swallow the Sun nie muszą nic nikomu udowadniać. Swoją pozycję ugruntowali już debiutanckim albumem z 2003 roku: The Morning Never Came, który dla wielu fanów ciężkiego doomu staje się powoli krążkiem kultowym. Ich kolejne dzieła też były niczego sobie. Nie zaliczyli żadnej większej wtopy. Od kilku lat zespołowi zarzuca się co prawda pójście w stronę lekkiej komercji, ale też nie przesadzajmy. Zespół przez kilkanaście lat istnienia na pewno nie stracił swojej ciężkości i wyrazistości. Dowodem na to jest ich najnowsze dziecko: Songs from the North. Albo lepiej byłoby napisać DZIECI, bo mamy do czynienia z albumem potrójnym.
Mimo, że pierwszy album The Gathering “Always…”, z miejsca stał się istotną pozycją w doom metalu i zespół odniósł za jego sprawą sukces, to już rok później postanowili zmienić swoje podejście do muzyki i zaprezentować sztukę bardziej wyważoną i odchodzącą od ciężkich brzmień. Zwrotowi stylistycznemu towarzyszyła także istotna korekta składu obejmująca oboje wokalistów. O ile, mająca drugoplanową rolę Martine Von Loon, nie zaważyła na końcowym efekcie, to zatrudnienie Nielsa Duffhuesa było dużego kalibru pomyłką. Nie ulega bowiem wątpliwości, że zepsuł on całkiem niezłą płytę.
“:Ktonik:”, najnowszy album zespołu Votum ukaże się 26 lutego 2016 roku i to właśnie w Progresja Music Zone rozpocznie się trasa, promująca ten krążek. Votum to zespół łączący mroczną a zarazem tętniącą życiem atmosferę z klasycznym metalowym brzmieniem, które pobudza do zabawy. Nie obca mu jest muzyczna różnorodność stylistyczna, ocierająca się o subtelną muzykę filmową i nowoczesną elektronikę. Połączenie energetycznych gitar i akustycznych ballad, czyni z Votum kapelę o niezwykle świeżym podejściu do rocka i metalu progresywnego.
9 kwietnia 2015 roku będzie miał miejsce wyjątkowy wieczór w łódzkiej Wytwórni. Ciesząca się wielką popularnością w naszym kraju brytyjska Anathema wraca na specjalny koncert. Dla wielu miłośników i fanów twórczości liverpoolczyków będzie to okazja do sentymentalnej podróży. Z okazji 25. rocznicy powstania zespołu Anathema w kwietniu zagra serię kilku koncertów, podczas których na estradzie pojawią się byli muzycy zespołu: Duncan Patterson oraz Darren White. Zespół od wielu lat należy do czołówki brytyjskiego rocka. Jego członkowie zaczynali muzyczną podróż jako pionierzy melodyjnej muzyki spod znaku doom/heavy metal, by potem przekroczyć granice gatunków i już bez żadnych ograniczeń wzbogacać swoje brzmienie i badać nowe muzyczne terytoria.
W poniedziałek swoją premierę miał solowy, debiutancki album Nery - wokalistki Darzamat - zatytułowany "Foresting Wounds". Kolejnym utworem promującym ten krążek jest "Precious Now", do którego powstał teledysk. Klip ten można zobaczyć na oficjalnym profilu Metal Mind Productions w portalu YouTube.
Zaryzykuję stwierdzenie, że w powszechnej opinii był to najbardziej wyczekiwany album tego roku. Siedem lat oczekiwania na następcę "A Natural Disaster" tylko zwiększało apetyty fanów na nowe dźwięki autorstwa braci Cavanagh i spółki. Sami muzycy zapowiadali, że będzie to album wyjątkowy, że chcą na nim osiągnąć perfekcję, w co ciężko było uwierzyć po dość przeciętnym albumie "A Fine Day to Exit" i wspomnianym, mocno eksperymentalnym "A Natural Disaster". Niemniej jednak przekładanie daty premiery nie mogło odbywać się w nieskończoność i w końcu słuchacze doczekali się nowego albumu Brytyjczyków.
Dokładnie za miesiąc i dziesięć dni na półkach sklepowych stawi się kolejny album pełnometrażowy brytyjskiej Anathemy. Krążek pod tytułem "We're Here Because We're Here" będzie drugim, po kompilacji "Hindsight" (2008), wydawnictwem wypuszczonym pod banderą Kscope Records - wytwórni założonej i prowadzonej przez muzyków formacji. Do sięgnięcia po premierowy materiał braci Cavanagh i spółki mają zachęcić nazwiska nietuzinkowych postaci współczesnej muzyki rockowej, które wzięły udział w procesie tworzenia utworów. Za produkcję i miks kompozycji odpowiadają sami muzycy Anathemy oraz Steven Wilson (Porcupine Tree), mastering to dzieło samego Jona Astleya współpracującego w przeszłości nad brzmieniem kawałków The Who czy Led Zeppelin. To nie wszystko - gościem specjalnym produkcji jest Ville Valo z fińskiego HIM, który swoim wokalem wzbogacił nagranie "Angels Walk Among Us".
Kolejna wizyta w naszym kraju Seana Jude'a (jako Leafblade) oraz jednego z założycieli i wieloletniego gitarzysty/wokalisty Anathemy - tym razem solowo - Danny'ego Cavanagh. Mroźny, zimowy wieczór, spowity wiszącym w powietrzu śniegiem - wydawało się, że atmosfera dla akustycznego koncertu brytyjskich muzyków będzie idealna. Tym bardziej, że mając w pamięci świetny, magiczny koncert Antimatter sprzed bodajże dwóch i pół roku, w dodatku w tym samym miejscu, byłam przekonana, że tak będzie i teraz.
Trasa koncertowa, promująca najnowszą płytę "Aurum" zespołu dopiero się zaczyna, ale album dostępny jest w sklepach dopiero od dziś - od 5 października. Anja Orthodox określiła "Aurum" w jednym z wywiadów jako przełomowy. Pod pewnymi względami taki jest. Czy przyjdzie nam więc pożegnać tradycyjny Closterkeller? Taką wersję zdarzeń zapowiedział singlowy utwór na stronie MySpace grupy, "12 dni", który zarówno tekstowo, jak i stylem muzycznym, odbiega znacznie od tego, z czym Closterkeller się kojarzy.
W przypadku takich płyt jak "In Parallel" należy dziękować współczesnym cudom techniki mogącym uchwycić i zachować na długo pamiętne występy nieprzeciętnych artystów na plastikowym krążku CD. Mowa o niecodziennym koncercie z holenderskiej hali Little Devil w Tilburgu, który odbył się w okolicach marca 2009 roku. Naprzeciwko siebie usiedli wówczas Anneke van Giersbergen (była wokalistka The Gathering, obecnie w projekcie Agua de Annique) oraz Danny Cavanagh z Anathemy.
Podczas gdy oczy blackmetalowej braci są skierowane zazwyczaj na poczynania ich pupilków, wśród których najczęściej wymieniane są Dimmu Borgir, Mayhem, Cradle Of Filth, Marduk, Darkthrone czy Satyricon, jest szereg zespołów, które nigdy takiego rozgłosu nie zdobyły i już raczej nie zdobędą, a których muzyka niejednokrotnie ma więcej do zaoferowania. Do takich zespołów zalicza się austriacki Dornenreich, który kilka lat temu zostawił po sobie kilka płyt z naprawdę intrygująca muzyką.
Na oficjalnym forum zespołu Closterkeller ukazały się konkretne informacje na temat nowej płyty studyjnej - "Aurum". Wieści wszelkim spragnionym newsów fanom przekazała sama Anja Orthodox (patrz: "studyjne postępy w tworzeniu dzieła"). Sesja nagraniowa odbywa się w podwarszawskim studiu Izabelin pod okiem doświadczonego producenta i realizatora dźwięku Piotra Zygo współpracującego w przeszłości z zespołami Perfect, Akurat, Kasią Kowalską i niejakim Virgin. Wstępne zakończenie prac nad materiałem planowane jest na lipiec.
Dokładnie o godzinie 19:05, czyli co do minuty (co zapewne znów należy przypisać wymogom radiowym) tak, jak było to wcześniej ogłoszone, na scenie pojawił się pan konferansjer. Krótko opisał zespół jako prekursorów gatunku dark trance, ze światkiem muzycznym zaznajomionych od lat. Wcześniej znani pod szyldem Bruno Wątpliwy działalność rozpoczęli w 1986, co czyni z nich weteranów transu. Całkiem jednak żwawych, jak miało się za chwil kilka okazać.
Po jakże długim oczekiwaniu mogę w końcu powiedzieć "w końcu". Chyba już nikt nie wie ile trzeba było czekać na nowym album Fading Colours. Najważniejsze jednak, że premiera "Come" nastąpiła, a w moich łapkach znalazł się owy digipack, a w głośnikach zaczęły rozbrzmiewać zarówno nowe jak i znane mi utwory. Pierwsze wrażenie - warto było czekać na każdy dźwięk, który płynie do moich uszu.
Na ostatni guzik dopięto miksy i mastering nowego albumu studyjnego The Gathering "The West Pole". Publikacja materiału spodziewana jest w pierwszym tygodniu maja. Do tej pory gdzieś na terenie Holandii powstawać będą tysiące kopii świeżego materiału, które ozdobi grafika anonimowego artysty-plastyka. Warto wspomnieć, że z trudnym zadaniem zastąpienia ostatniej wokalistki formacji - Anneke van Giersbergen zmierzył się nowy nabytek składu - Silje Wergeland - na co dzień pełniąca tę samą rolę w norweskim składzie Octavia Sperati. Na albumie swój byt zaznaczyły również dwie równie utalentowane artystki - Niemka Anne van den Hoogen oraz latynoska piękność z formacji Stream of Passion - Marcela Bovio. Wydawcą krążka będzie Psychonaut Records.
W dniu dzisiejszym odbyła się premiera najnowszej płyty grupy Fading Colours "Come". Album składa się z dwóch krążków - pierwszy nosi tytuł "I Had To Come" i zawiera nowe utwory Fading Colours. Druga CD - "Time Of Returning" to wariacje na temat nowych, jak i starszych kompozycji grupy. Na albumie gościnnie pojawia się grupa Clan Of Xymox w remiksie "Be An Angel Again", który już pojawił się na prestiżowej liście przebojów muzyki alternatywnej rynku niemieckiego, Deutsche Alternative Charts. Płycie patronuje DarkPlanet.
Zupełnie niepostrzeżenie kwartet Giant Squid powrócił na rynek z nowym albumem "The Ichthyologist". Formacja, która związana jest kontraktem z The End Records wydała własnym sumptem, w nakładzie 1000 sztuk kolejny album. Mam nadzieję, że muzycy zdecydują się wkrótce na większy nakład, gdyż jest tu czego słuchać.
Po dość lakonicznych wieściach na temat nowej produkcji tria Fading Colours i wielokrotnym przekładaniu daty premiery, zespół oficjalnie poinformował o terminie, w jakim ostatecznie należy spodziewać się premierowego materiału. Długo oczekiwany, nowy album "(I Had To) Come", pojawi się na rynku 9 marca 2009 roku. Płycie patronuje DarkPlanet.
Zespół The Gathering oficjalnie ogłosił wydanie dziewiątego albumu studyjnego w kwietniu przyszłego roku. Płyta będzie nosić tytuł "The West Pole". Kwartet zatrudnił nową wokalistkę, oprócz której gościnnie pojawią się dwa inne żeńskie wokale. Producentem dziewięcioutworowego krążka jest René Rutten. Grupa wyda album własnym sumptem poprzez rodzimą wytwórnię Psychonaut Records.
Do setek tysięcy zespołów obdarowujących swoich fanów na Święta dołącza legendarny zespół Rosa Crux - niesamowicie intrygujący projekt, łączący nieco archaiczne i współcznesne trendy szeroko pojmowanego gotyku. Trzeba przyznać, że francuska formacja ma gest - zespół przyszykował bowiem unikalne, luksusowe pudło z drewna wypełnione gotyckimi bibelotami pożądanymi w świątyni każdego szanującego się fana.
Po trzeciej płycie Ciryam spodziewałam się muzyki znacznie dojrzalszej, a tu kolejny raz otrzymujemy dość nieskładną mieszankę muzycznych stylów i oklepanych motywów. Może jestem uprzedzona i nie dostrzegam oryginalności tych dźwięków. Wydaje mi się jednak, że Ciryam nie potrafi wypracować własnego stylu i komponuje muzykę wtórną i bez charakteru.
Nie spodziewałem się takiego zwrotu w twórczości A Perfect Circle. Maynard James Keenan znany przede wszystkim z Toola, uległ tutaj pewnej metamorfozie. Jakby bardziej złagodniał i otoczył się bardziej wygładzonymi dźwiękami co bynajmniej nie stanowi tutaj żadnego zarzutu. Wręcz przeciwnie - jest interesująco i naprawdę niesamowicie.
Druga z kolei płyta, w dorobku tego polskiego zespołu z kręgu gothic rocka i metalu to z pewnością dzieło zasługujące na miano sztuki, i nie ma w tym nic dziwnego przecież zespół nazwał się Artrosis (Sztuka Róż). Śmiało możemy powiedzieć, że nazwa jest adekwatna do poziomu, jaki prezentują muzycy. Zachwyca również wokal, zwłascza jego barwa. Płyta jest bardzo zróżnicowana, od prędkich solówek gitarowych do spokojnych muzycznych pochodów - dosłownie każdy dźwięk zalewa nas falą niezwykłych emocji. Kolejna rzecz, to ewolucja muzyczna grupy. Nie jesteśmy faszerowani tą samą muzyką, Artrosis mierzy wyżej, i zapewnia swym słuchaczom różnorodną rozrywkę, ale dość ogólników, czas zatonąć w muzycznym oceanie róż.