17 maja 2018 roku ukaże się nowa powieść Kristiny Ohlsson - "Ostatnia sprawa Fredriki Bergman". To szósta książka Kristiny Ohlsson z Fredriką Bergman i Alexem Rechtem jako głównymi bohaterami − to pełna wartkiej akcji i utrzymana w mrocznej atmosferze powieść kryminalna, w której wszystko, co kiedyś zostało ukryte, po latach wychodzi na jaw. Na przedmieściach Sztokholmu policja znajduje zwłoki mężczyzny, który zginął od postrzału w pierś. W momencie śmierci siedział w fotelu przed kominkiem; na palcu miał ślubną obrączkę swojej córki…

Biograficzna opowieść o rodzinie Beksińskich już wkrótce ujrzy światło dzienne. Premiera filmu odbędzie się 30 września 2016 - zarówno w Polsce, jak i na świecie. Choć do tego czasu zostało jeszcze kilka dni, obraz już teraz zdobywa bardzo pozytywne recenzje. Nie jest to bowiem zwykła historia typowej polskiej rodziny, lecz smutna, dosadna i prawdziwa opowieść o nieprzeciętnych osobowościach, które musiały się zmagać z rzeczywistością, której nie rozumiały i stawiać czoło słabościom, przez które nie potrafiły wyrażać swoich uczuć. 

Jest to trzeci album w twórczości die Last pochodzącego z Trójmiasta. Siedem utworów nagranych w 2007, a wydanych w 2009 nazwane zostało jako "Ostatni". Muzyka jest dojrzalsza, a przede wszystkim wyróżnia się w odróżnieniu od dwóch poprzednich albumów, jakością produkcji, która przy poprzednich dokonaniach nie była tak starannie dopracowana. Jednak w przypadku tego zespołu ważną rolę odgrywa liryka. W tej warstwie die Last poszło o krok dalej i teksty są znacznie bardziej przepełnione goryczą, nie wpadają już tak w ucho, a ich wkomponowanie w strukturę muzyczną jest doskonale dopasowane. Wszystko to składa się na emocjonalny, szczery przekaz zawarty na ostatnim albumie zespołu.

Trudno wyobrazić sobie lepszą i bardziej kompleksową książkę na temat formacji The Clash od wydanego niedawno w Polsce dzieła Marcusa Graya, zatytułowanego „The Clash: ostatnia załoga na mieście”. Przez ponad siedemset stron śledzimy drogę kariery tej kultowej formacji: od pierwszych prób w zatęchłej piwnicy, po gigantyczne trasy koncertowe na świecie. Autor precyzyjnie i szczegółowo opisuje osoby, miejsca, wydarzenia i anegdoty, co zresztą specjalnie nie dziwi, gdyż Gray pisał tę niezwykłą biografię aż dziesięć lat. 

Alison Goodman to australijska pisarka, która zwróciła na siebie uwagę czytelników swoją debiutancką powieścią - "Singing Dogstar Blues". Książka została opublikowana w 1998 roku, a autorkę nagrodzono w jej kraju nagrodą za najlepszą powieść młodych dorosłych. Światowy sukces przyniosła jej dopiero powieść  "Dwie Perły Mądrości", która w USA wydana została pod tytułem "Eon" (Dragoneye Reborn) Powieść została sprzedana w 13 krajach i przetłumaczono ją na 10 języków. W Polsce została ona wydana rok temu przez wydawnictwo Telbit jako "Eon - Powrót lustrzanego smoka". Niedawno ukazała się druga część cyklu zatytułowana "Eona - Ostatni Lord Smocze Oko".

Biała, nakrochmalona pościel chrzęściła przy każdym moim ruchu, trudno było przytulnie się zagłębić w sztywne jak grobowy całun płachty i wciąż bezskutecznie walczyłam z przenikającym mnie ziąbem. Sprężyny łóżka protestowały zardzewiałym jękiem przy każdej mojej próbie umoszczenia się, nie poprawiając tym samym mojego i tak niekomfortowego samopoczucia. Nie miałam pojęcia, czy w tym skrzydle domu lub chociażby na moim piętrze ktoś jeszcze nocuje i poczucie izolacji było przytłaczające.

...

Schowani za metalową skrzynią marzeń przerażeni obgryzamy nasze palce do krwi. Kto ją otworzy? Kto ją otworzy i poniesie odpowiedzialność za wszystkie, a zwłaszcza te niespełnione? (A.G.)

Wiszę na drucie kolczastym z sercem przybitym, nasiąknietym krwią.
Wpierw lekko czuć napięcia, rysę na szyi, lekkie kłucie,
Teraz czuję, jak kolce zwolna wbijają mi się w szyję,
Ciężko raniąc, tępo tnąc.
Czuję jak po plecach maszeruje armia mrówek
Czym w istocie jest mego sumienia krew.

Oj tak, tak boli sumienia kara, krzyż;
Tak ciężko waży serce, gdy krwi nabiera wdech.
Tako gęstej, ciemnej i gorzkiej posmaku nabiera by ciężaru dodać wagi.
Czuć jak wgniata już w dno...
Już krzyczeć tylko chcę! płaczę! wrzeszczę! zgrzytam zębami!
Ono i tak nie odstąpi za to czego dokonał mój grzech!

Mój losie, zabierz stad mnie,
Zastanawiając się czy warto być,
Proszę obudź mnie.
Moje serce już nigdy bić nie będzie więcej,
W sumie dla świata nic się nie zmienia,
Kiedy tak leżę w kałuży krwi,
Słyszę jak cicho ktoś do drzwi puka.
I wtedy wchodzi śmierć we własnej osobie

Bardzo głęboko
Głębiej niż sobie wyobrażasz
Schowałem garść dropsów które chciałem zjeść
Lecz wyżarła mi je twoja ambicja
Bądź duma
Gówno mnie obchodzi jak to się nazywa

Bardzo daleko
Będziesz lecieć gdy kopnę cię w tyłek
Bo to ja mam broń a ty masz wybujałe ego
Które z kolei dorwało się do mojej galaretki

Bardzo szybko
Będziesz musiał uciekać
Bo mój gniew na pewno jest szybszy niż twa duma
A tatuś za cholerę ci nie pomoże bo właśnie zżera moje chipsy

Więc biegnij ile sił w nogach
I staraj się szybko poznać mój świat bo już nigdzie nie polecisz
Mój drogi zasmucony przyjacielu z nadpalonymi skrzydełkami

Pod nazwą Ostatni Festiwal Rocka Progresywnego 8 grudnia w warszawskim klubie Metal Cave odbędzie się  jedno z większych wydarzeń alternatywnej sceny rockowej w kraju. Jest to ostatnia impreza tego typu w tym roku. Wystąpia na nim zespoły: Iluzjon, Sais, Signal To Noise Ratio i  Percival Schuttenbach. Koncertowi patronuje portal DarkPlanet.pl.

"

To moje ostatnie spojrzenie na dzisiejszy świat

Na niebo uwikłane w dramat ze słońcem

Ostatni lot ptaka nad horyzontem

I – może – przedostatni świst jego skrzydeł

Jutro zobaczę piekielne kamienie

Wyryte w nich znaki runiczną mocą

Zamkną mnie w kręgu bezsilności

I nic nie poradzę że mnie tam wezmą

Trójskrzydłe anioły śmierci

Trzepocąc nade mną i we mnie

Młócąc swoje konwulsje wewnętrzne

Wyrzucają na świat daremnie

Obrzucają nimi ludzi jak ziarnem

Którego ziemia nie przyjmie w swe ramiona

Ja ostatni raz patrzę na życie

Z ziemi uwikłanej w dramat z ludźmi