„Blasting our way through the boundaries of hell”. Tak to się proszę Państwa zaczęło. To znaczy zaczęło się wcześniej, gdy numer „Aggressive Perfector” pojawił się na składance „Metal Massacre III” Briana Slagela, a potem droga do albumu w Metal Blade Records była już otwarta. Brian wspomina w swojej książce, że był oczarowany Slayerem, który zrobił na nim piorunujące wrażenie, zwłaszcza na żywo. Zresztą nie tylko na nim, a płyta „Show No Mercy”, która z tego wyniknęła z miejsca stała się legendą i zarazem początkiem nowej religii.
Już dziś, 7 sierpnia 2020 roku, nakładem wydawnictwa Fabryka Słów, ukazała się nowa część serii "Bogowie Krwi i Prochu" i tym samym zamknięcie trylogii "Krew Imperium". Gdy nadchodzi czas ostatecznej bitwy najemnik, szpieg i generał muszą zawiązać niebezpieczne i nieprawdopodobne sojusze by przechylić szalę zwycięstwa. Dynizyjczycy złamali zaklęcia pętające magię Kamienia Bogów. Michel Bravis uczyni co w jego mocy, by przeszkodzić najeźdźcom w użyciu artefaktu – nieważne, czy będzie to sianie zamętu w szeregach wroga, czy wzniecenie buntu Palo.
Już 7 sierpnia 2020 roku, nakładem wydawnictwa Fabryka Słów, ukaże się nowa część serii "Bogowie Krwi i Prochu" i tym samym zamknięcie trylogii "Krew Imperium". Gdy nadchodzi czas ostatecznej bitwy najemnik, szpieg i generał muszą zawiązać niebezpieczne i nieprawdopodobne sojusze by przechylić szalę zwycięstwa. Dynizyjczycy złamali zaklęcia pętające magię Kamienia Bogów. Michel Bravis uczyni co w jego mocy, by przeszkodzić najeźdźcom w użyciu artefaktu – nieważne, czy będzie to sianie zamętu w szeregach wroga, czy wzniecenie buntu Palo.
Chyba każdy fan muzyki metalowej ma pojęcie czym jest Metal Blade Recods, ale raczej mało kto znał historię jej założyciela i przewodnika Briana Slagela. Do teraz. Nakładem wydawnictwa In Rock ukazało się polskie tłumaczenie jego zawodowej autobigrafii. Jeżeli ktoś myśli jednak, że podczas jej lektury utknie w biurokratycznej maszynie wydawniczej to muszę uspokoić. Nic z tych rzeczy. Historia Briana Slagela jest pasjonującą i świetnie wchłaniającą się historią metalu.
Już 4 października odbędzie się premiera II tomu serii „Bogowie krwi i prochu”, zatytułowanego „Gniew Imperium” autorstwa Briana McClellana. To historia przepełniona buntem, walkami i intrygami, dziejąca się w świecie Magów Prochowych. Odnalezienie pewnego starożytnego artefaktu może zmienić losy wszystkich mieszkańców tego magicznego świata. Trwa wojna, w której wszystkie strony walczą o najcenniejsze z trofeów-broń ostateczną. W kraju wrze. Nieprzyjaciel okupuje stolicę. Pół miliona uciekinierów szuka bezpieczeństwa na pograniczu.
Czarna róża w dziewiętnastowiecznych irlandzkich poematach symbolizowała Irlandię i z nich Thin Lizzy zaczerpnął inspirację do swojej dziewiątej płyty „Black Rose” czyli „Roisin Dubh”, a w podtytule „A Rock Legend”. W ten sposób zespół podkreślił też folkowość i tradycjonalizm swojego albumu, w którym pomógł Gary Moore. Muzyk, w przeszłości współpracujący już z Thin Lizzy, zastąpił Briana Robertsona i miał swój udział w duchowości muzyki.
"Grzechy Imperium" otwierają nowy, stworzony z rozmachem, epicki cykl fantasy Briana McClellana. Świat, w którym ścierają się magia i proch. Fatrasta jest pograniczem rządzonym przez gwałt i przemoc. Jego mieszkańcy dopiero staną się narodem, złożonym z przestępców, biedaków szukających szczęścia, odważnych osadników i magów tropiących zabytki przeszłości. Tylko żelazna wola Lady Kanclerz (i jej tajna policja) są w stanie utrzymać pozory porządku w stolicy. Pod powierzchnią spokoju tli się jednak nieustannie płomyk rewolty.
„Music For Installations” to wyjątkowe wydawnictwo, na którym znajdą się nowe i rzadkie utwory Briana Eno. Kompozycje pochodzą z instalacji audiowizualnych tworzonych przez Eno od 1986 roku do czasów współczesnych. „Zazwyczaj myślimy o muzyce jako ruchomej, zmieniającej się formie, a obrazy traktujemy statycznie. Staram się tworzyć statyczną muzykę oraz obrazy, które się ruszają. W obu dziedzinach sztuki staram się znaleźć przestrzeń pomiędzy tradycyjnym pojmowaniem muzyki i obrazów” – wyjaśnia Brian Eno.
"Sługa korony" Briana McClellana to niespotykane do tej pory połączenie prochu i magii w potężną broń, która nie daje szansy przeciwnikom. Jeśli nie udało się Wam sięgnąć jeszcze po “Obietnicę Krwi”, “Krwawą kampanię” czy “Jesienną Republikę”, ten tytuł wprowadzi Was płynnie w klimat świata magów prochowych. Jeśli jesteście wiernymi fanami opowieści McClellana będzie to wspaniałe uzupełnienie dotychczasowej historii, bonus, jak wisienka na krwawym torcie upichconym przez autora.
Walter Pietsch był wieloletnim gitarzystą Axxis, o czym nie omieszkuje informować naklejka na jego płycie. No, ale jak się nie było osiemnaście lat na scenie to jakoś trzeba się zareklamować. Rock and roll ma jednak to do siebie, że jak raz pochłonie człowieka to gra w jego duszy już na zawsze. Widać to zresztą po wielu odradzających się po latach zespołach. O tym właśnie traktuje tytuł „Once You Rock, Never Forget”. Mówi o człowieku, który wrócił, aby przeżyć swoją drugą młodość.
W 2000 roku AC/DC mieli już swoje lata i można było ich traktować mianem dinozaurów. Częstotliwość wdawania płyt znacznie spadła i energia z nich bijąca już także nie ta. Ale nowy album się ukazał i wielkie koncerty wciąż się odbywały. „Stiff Upper Lip” to już trzynasta płyta gigantów rocka i na tym etapie trudno by było spodziewać się po nim czegoś odkrywczego.
Był 19 lutego 1980 roku. Bon Scott wracał z imprezy samochodem wraz ze znajomym. Był tak pijany, że zasnął, więc kolega zostawił go w pojeździe, a sam poszedł do domu. Gdy zszedł do niego rano okazało się, że wokalista AC/DC nie żyje. Sekcja zwłok wykazała, że udusił się własnymi wymiocinami. To był szok dla całego muzycznego świata. Po wydaniu „Highway To Hell” AC/DC było już artystycznym gigantem i właśnie szykowało kolejną płytę. Muzycy myśleli o rozwiązaniu zespołu, ale szybko porzucili ten pomysł. To była maszyna, której nic nie mogło zatrzymać.
Warszawski występ zespołu Placebo poprzedzi koncert utalentowanej szkockiej formacji indie rockowej, The Mirror Trap. Karierę rozpoczęli wydanym w 2014 roku albumem „Stay Young”, zawierającym takie hity, jak „Killing Time”, „Westminster Ghost Story” oraz „Bell Street”. Jeszcze w tym samym roku grupa została dostrzeżona przez samego Briana Molko, dzięki czemu The Mirror Trap wyruszyło jako support Placebo w trasę koncertową po Wielkiej Brytanii. Lider zespołu, dynamiczny Gary Moore, jest wyróżniającą się postacią na tle innych współczesnych wokalistów.
Międzynarodowy Festiwal Producentów Muzycznych Soundedit odbędzie po raz ósmy w Łodzi. Podczas tegorocznej edycji będzie można uczestniczyć w spotkaniu z Brianem Eno, który przywiezie do Łodzi swoją najnowszą instalację dźwiękową - „The Ship”. W Filharmonii Łódzkiej z wyjątkowym koncertem wystąpi Brodka. Zespół Raz Dwa Trzy przygotował na Soundedit unikatowy występ. Wokalista kultowego zespołu Bauhaus – Peter Murphy zagra przed sobotnią, uroczystą Galą koncert akustyczny. Organizatorzy zapraszają wszystkich miłośników muzyki, płyt i koncertów do Łodzi, ale nie tylko do Klubu Wytwórnia, który nadal będzie centrum festiwalowych wydarzeń.
Wyprodukowanie ósmego albumu zajęło AC/DC dwa lata. W tym czasie zespół sporo koncertował promując „For Those About To Rock We Salute You”. „Flick Of The Switch” jest płytą mocniejszą od poprzedniej z bardziej metalowym brzmieniem. Mimo to nie dorobiła się takiego statusu jak kilka poprzednich, a przez niektórych została wręcz odebrana jako pewne rozczarowanie. Ja jednak uważam, że wcale nie jest tak źle, a AC/DC w dalszym ciągu prezentowało bardzo wysoką formę.
Placebo, świętując 20 rocznicę wydania pokrytego platyną debiutanckiego albumu zatytułowanego "Placebo", wyrusza w światową trasę koncertową. Grupa wystąpi 29 października 2016 roku na warszawskim Torwarze. Brian Molko droczy się z fanami: “Powiem, że set lista obejmować będzie piosenki, co do których zarzekałem się, że już ich więcej nie zagram. Nadszedł czas, kiedy uświadomiliśmy sobie, co fani naprawdę chcą usłyszeć. Byli bardzo cierpliwi wobec nas… bardzo rzadko graliśmy nasze najbardziej komercyjne numery.
"Jesienna Republika" to kolejny i jednocześnie ostatni tom trylogii Magów Prochowych, który ukaże się już 26 lutego 2016 roku. W niesamowitym świecie, gdzie miesza się magia z technologią, kto stanie przeciwko tym, którzy kontrolują proch i kule? Stolica upadła. Tamas wraca do ukochanego kraju. Jednak po raz pierwszy w historii stolica została przejęta przez okupantów. Jego syn zaginął, sojusznicy są nie do odróżnienia od wrogów, a obiecane wsparcie nie nadciąga. Wojna z Kezem trwa. Przez brak zdecydowanych i twardych przywódców, armia Adro zwraca się przeciw sobie.
Muzyczna wędrówka Briana Warnera, znanego publiczności jako Marilyn Manson, zbaczała w różnych kierunkach. Zawsze jednak było mrocznie i gotycko. W którą stronę artysta by nie poszedł - za każdym razem znajdował grono swoich odbiorców. Płytą "Eat me, drink me" udowodnił, że w jego duszy gra również rock and roll. Oto historia żywotu Briana.
Wystraszyłem się otwierając płytę duńskiego zespołu Grumpynators. Może jestem starej daty, ale wyżelowani faceci z czubami mnie obrzydzają. Na szczęście w tym przypadku pierwsze wrażenie szybko ustąpiło po odpaleniu ich płyty „Wonderland”. Okazało się bowiem, że jest to kawał żywiołowego rock and rolla, który spełnia wszelkie cechy, którymi nowe zespoły rockowe mogą mnie zainteresować.
Pochodzący z Chicago, heavy metalowy Ion Vein, po dwudziestu latach istnienia dorobił się swojej trzeciej płyty. Poprzednia „Reigning Memories” wyszła w 2003 roku i po niej w działalności wydawniczej zespołu zapanowała dość długa przerwa. Najwięcej determinacji miał w sobie gitarzysta i klawiszowiec Chris Lotesto, który wspomagany gościnnym udziałem byłego basisty Briana Gordona i z resztą nowego składu postanowił kontynuować swoje dzieło. W 2011 i 2012 roku ukazały się dwie EPki zwiastujące nadejście nowej płyty. Znalazł się na niej cały materiał z mini krążków i sześć całkiem nowych numerów.
Są na świecie takie zdania, opinie, które od razu stają się faktami, bez żadnej większej dyskusji. Podaję przykład: czasy świetności Korna przypadają na lata ’90. No bo kiedy każdy oglądał na MTV grupę metaluchów w dresach Adidasa i z dreadami na głowie krzyczących, że przez cały dzień marzą o seksie? Tak, właśnie…
Aż osiem lat trzeba było czekać na następcę „Stiff Upper Lip”. Choć „Black Ice” to już piętnasta płyta AC/DC, to za mojej muzycznej świadomości dopiero czwarta, więc zawsze jest to duże wydarzenie. Po AC/DC nikt się chyba nie spodziewał żadnych ekstrawagancji i też zgodnie z oczekiwaniami nic takiego się tu nie dzieje. Jest to taka standardowa dawka rock and rolla, a jedyne co ją wyróżnia to to, że jest wyjątkowo długa. Mamy tu bowiem aż piętnaście kawałków, które razem dają ponad pięćdziesiąt pięć minut muzyki. Na marginesie dodam, że aż trzy z nich mają w tytule wyrażenie „rock and roll”.
Rok 1991 - legendarny zespół Queen, choć nie koncertuje, a media plotkują o chorobie Freddiego Mercury, wydaje krążek Innuendo, który do dziś uznawany jest za jedno z najlepszych dzieł zespołu. Płyta Innuendo nie zebrała od muzycznych krytyków wybitnych ocen. Nie osiągnęła też takiego sukcesu, jak choćby słynne A Night at the Opera. A jednak jest coś, co sprawia, że to jeden z najbardziej niezwykłych albumów zespołu Queen.
Poczytność i wzięcie ogromnej encyklopedii skandynawskiego death metalu - "Swedish Death Metal" Daniela Ekerotha zainspirowała badaczy tego gatunku do dalszego zgłębiania jego tajników i historii. Tym razem z tą niewątpliwie odstręczającą, obrzydliwą, surową i zgniłą dziedziną muzyki metalowej postanowili zmierzyć się Alan Moses i Brian Pattison - byli wydawcy muzycznych zinów Buttface 'zine i Chainsaw Abortions 'zine. Oboje są na półmetku pisania książki o początkach death metalu. Nie będzie to jednak kolejna publikacja typu "historia czegoś tam", ale konkretny zbiór faktów, biografii oraz niepublikowanych wcześniej zdjęć (1984-1991). Zamiast autorskiej narracji swoje dzieje opowiedzą same zespoły oraz edytorzy istniejących wówczas zinów i czytadeł muzycznych - ludzie przebywający w centrum death metalowych wydarzeń, którzy zdecydowanie najlepiej przedstawią jego historię.
Niemcy to specyficzny naród - zawsze był bardzo poukładany, wytrwale dążył do celu, który sobie postawił. Należy też nadmienić, że przeważnie osiągał to co sobie zaplanował. Nie ma się więc co dziwić, że i w muzyce ten kraj osiągnął bardzo wiele. The Ocean to kolejna niemiecka kapela, która wyruszyła na muzyczny podbój Europy. Zespół prezentuje się całkiem przyzwoicie, brzmi rewelacyjnie i gęsto co również można zapisać po stronie plusów. Jest tylko jeden, niemniej jednak bardzo poważny problem. Mało w tym pierwiastka własnych pomysłów - „Precambrian” to album, który trąci powtarzalność dźwięków, znanych mi z wydawnictw innych formacji.