Australijski electroclashowy duet The Presets, sprawcy niemałego zamieszania na elektronicznej scenie, zgodnie z wcześniejszymi zapowiedziami prezentują trzeci singiel z ostatniego, platynowego albumu "Apocalypso". Po wcześniejszych promocyjnych nagraniach "My People" i "To Boy's In Love", wzorowo reprezentujących rewelacyjną płytę, wybór padł na kompozycję "Talk Like That" wzbogaconą o szalejący w sieci teledysk. Singiel dostępny narazie w formie tradycyjnego kompaktu wkrótce ukaże się w postaci 7 i 12 calowego winyla.

Kto się spodziewał, że "The Brotherhood" wygrzebał Running Wild z dołka twórczego ten srogo się przeliczył. Po trzech latach oczekiwań formacja powróciła z jednym z najsłabszych, jak nie najsłabszym wydawnictwem w swojej karierze.

Od jakiegoś czasu przestałem się łudzić faktem, że Running Wild będzie przeżywał drugą młodość i nagrywał choćby takie "Black Hand Inn". W zasadzie do żadnej z płyt zespołu wydanych po 1994 roku nie wracam, bo nie znalazłem tam niczego co by mnie zainteresowało na dłużej. Podszedłem więc do "The Brotherhood" jak do kolejnej płyty Niemców, spodziewając się po prostu dobrego technicznego heavy metalu, ale bez fajerwerków.

Patrząc na kolejne płyty Running Wild odniosłem wrażenie, że nigdy przedtem formacja nie miała takiego zastoju twórczego jak w drugiej połowie lat 90-tych. Owszem, wcześniej zdarzały się pojedyncze wpadki, ale kolejne wydawnictwa udowadniały, że zespół jest w formie. Tymczasem zarówno "Masquerade" jak i "The Rivalry" był chyba trochę poniżej możliwości, gdyż daleko tym płytom było do ideału.

Lata 90 pokazały raczej, że heavy metal jest w regresie. Rzesze nowo pojawiających się zespołów dość szybko traciły animusz i często dobre pomysły kończyły się na pierwszej płycie. Running Wild przez lata raz po raz wydawał płyty, które trzymały wysoki, równy poziom. Na następczynię "Masquerade" trzeba było czekać aż trzy lata.

5 lat minęło od historycznej reaktywacji legendarnej formacji Killing Joke. Zespół rekompensując fanom ponad 8-letnie oczekiwanie na nowy materiał przez ostatnie lata obsypywał ich niezliczoną ilością reedycji, odkurzonymi demami i rzadkim, koncertowym materiałem. Na rok obecny Brytyjczycy przyszykowali kolejną porcję atrakcyjnych, kolekcjonerskich "staroci". W sierpniu ukaże się, dedykowana zmarłemu w zeszłym roku Paulowi Ravenowi, płyta "Rmxd" zawierająca nieznane reinterpretacje klasyków Killing Joke po czym w grudniu głód miłośników formacji zaspokoi krążek "The Peel Sessions 1979 - 1981".

Rarytas dla prawdziwych fanów zespołu Nightwish - od drugiego września, jedynie za pośrednictwem dostawców usług cyfrowych, będzie można nabyć "The Sound of Nightwish Reborn", kolekcję nagrań ze stron B albumów oraz rzadkich wydawnictw demo. Około 70 minut muzyki wypełni więc niezwykle ekskluzywny materiał, swoisty niezbędnik dla koneserów, w tym nagrania z pierwszych sesji do "Dark Passion Play" tuż przed oficjalnym wstąpieniem Anette Olzon w szeregi zespołu.

Prawdopodobnie w październiku będzie można się spodziewać nowej płyty gotycko-metalowego zespołu Flowing Tears. Album zatytułowany "Thy Kingdom Gone" wyda świeżo utworzony label Ascendance Records. Następca krążka "Razorbliss" z 2004 roku będzie koncept albumem zawierającym 12 kompozycji i, jak zapowiada zespół, stanie się przypuszczalnie najmroczniejszym i najintensywniejszym w ich dorobku.

Muzycy deathmetalowego Sanctification 7 lipca weszli do szwedzkiego studia Abyss by rozpocząć nagrania do kolejnego albumu. Płyta będzie nosić tytuł "Black Reign", a jej producentami  zostali Tommy i Peter Tägtgrenowie. Peter, znany przede wszystkim jako współzałożyciel Hypocrisy oraz multiinstrumentalista, zajął się również miksowaniem nowego materiału Sanctification, a masteringu podjął się Dan Swanö (niegdyś lider nieaktywnej już grupy Edge of Sanity, zaś obecnie udzielający się w formacji Nightingale).

Dziś, planowo, ukazała się nowa płyta hard electro/noise projektu Endif dowodzonego przez Jasona Hollisa. Krążek o tytule "Carbon" ukazał się nakładem Tympanik Audio i jest drugą, po debiutanckim albumie "Meta", produkcją amerykańskiego muzyka. Wydawnictwo powstało przy współpracy z industrialną grupą Replogen. Trzy fragmenty utworów do pobrania za darmo w dalszej części artykułu.

Choć nowa płyta szwedzkiego zespołu Darkane ukaże się dopiero w grudniu, to formacja już teraz zdecydowała się na ujawnienie zestawu utworów, które znajdą się na zapowiadanym albumie. Sami muzycy zapowiadają, że krążek "Demonic Art", utrzymany w estetyce nowoczesnego thrash metalu, będzie brutalny, melodyjny, szybki i techniczny. Materiał ukaże się nakładem wytwórni Nuclear Blast. Japońska edycja ma zawierać dodatkowo utwór "Reborn In Greed".

Nie raz pisałem, że po nagraniu płyty wybitnej na zespole ciąży zazwyczaj ogromna presja, z którą bardzo często zespoły sobie nie radzą. Dzięki "Night Time" Killing Joke zaistniał dla szerszej widowni. Z jednej strony formacja dalej tkwiła w post-punku, ale w tych dźwiękach przewijała się cała masa innych gatunków, które czyniły z tej płyty dzieło wyjątkowe. W muzyce jednak szanujący się zespół odstawia zasadę, że "zwycięskiego składu się nie zmienia" do lamusa. Tak też i było w przypadku Killing Joke.

Często jest tak, że gdy powstaje jakiś nowy gatunek muzyczny, to pierwsze płyty go reprezentujące - nie ważne czy lepsze czy gorsze stają się klasykami i punktami odniesienia. Nie inaczej było z post-punkiem - płyty Joy Division czy Bauhaus choć dalekie od ideału to zapisały się w historii rocka. Do tego grona zalicza się zapewne także Killing Joke, który debiutował w 1980 roku płytą zatytułowaną zwyczajnie "Killing Joke".

Od czasu debiutu Holendrzy chyba wyciągnęli jakieś wnioski, gdyż "Left In Grisly Fashion" to płyta, która powinna pozwolić się wbić "prostytutkom" do grona najlepszych zespołów death/grindowych.

Debiutancki album holenderskich rzeźników z Prostitute Disfigurement to płyta jakich wiele. Formacja porusza się w stylistyce gore, poruszając w tekstach tematykę dewiacji seksualnych oraz okaleczeń i wynaturzeń. Muzycznie jest to gdzieś pomiędzy grindcorem a death metalem.

Spotkałem się z wieloma opiniami, że ostatnie dzieło Diabolical Masquerade nie dość, że jest najlepszą płytą zespołu, to jest jednym z najlepszych albumów reprezentujących ekstremalną odmianę progresji. Znając jednak pierwsze trzy płyty i nie będąc specjalnie zachwycony nie wierzyłem tym opiniom.

"Black Hand Inn" było płytą bardzo ważną w dorobku grupy - nie dość, że odzyskała dobrą reputację nadszarpniętą przez "Pile Of Skulls" to jak na heavy metal był to instrumentalny, a zwłaszcza gitarowy wyziew. Muzykom chyba tak bardzo spodobała się ta koncepcja, że nagrali album, który w moich oczach budzi kontrowersje.

Nie ma chyba zespołu, który mając w dorobku więcej niż dwie płyty nie posiadałby jakiejś słabszej pozycji. W twórczości Running Wild jedną z nielicznych takich pozycji wydaje mi się być właśnie "Pile Of Skulls", które okazuje się być najsłabszą płytą zespołu od czasów kiepściutkiego "Under Jolly Roger".

"Blazon Stone" obok "Death Or Glory" bardzo często wymieniany jest jako najlepsza pozycja w dorobku tej niemieckiej formacji. O ile "Death Or Glory" nazwałbym płytą "tylko" dobrą, o tyle omawiane tu wydawnictwo rzeczywiście wydaje się być szczytowym osiągnięciem zespołu, oraz kamieniem milowym w heavy/powermetalu.

Płyty "Under Jolly Roger", a zwłaszcza "Port Royal" wywindowały Running Wild na szczyty popularności heavy metalu. Zaledwie rok trzeba było czekać na następcę wspomnianego "Port Royal". Wielkiej rewolucji nie było, a Rolf Kasparek poszedł po prostu za ciosem.

Po paru miesiącach opóźnienia, włoska internetowa gazeta Darkroom Magazine wydała w końcu pierwszą własną składankę do bezpłatnego pobrania ze strony magazynu. Wirtualna kompilacja nosząca tytuł "In The Dark Room Vol. 1" zawiera wyjątkowe, niepublikowane dotąd utwory ze stajni takich zespołów jak Yendri, Atrition, Severe Illusion, Siva Six, The Frozen Autumn, Sieben, Act Noir i innych - łącznie 40 utworów i wszystkie do ściągnięcia za darmo.

Brytyjczycy z The Cure od kilku miesięcy wystawiają niezliczoną rzeszę swoich fanów na ciężką próbę. Wstępnie oczekiwanie entuzjastów kwartetu na nowy materiał miało być wynagrodzone 13 września tego roku. Tymczasem okazuje się, że pierwszy po ponad 4 latach album ostatecznie ukaże się miesiąc później. Przesunięcie terminu premiery podyktowane jest podobno szczerymi chęciami podzielenia się przez zespół większą częścią materiału z nadchodzącej płyty.