"

Tak pusto wokół

Walczę by otworzyć się

Na świat

Pustka jest mniejsza

Gdy mam przy sobie

Swoje dwie

Półkule mózgowe

A najmniej jutro

Gdy otworzę lodówkę

A jeszcze mniej

Gdy połknę

Na deser

"

Odgarniam lekko włosy

Na palcach ślady krwi

Zabiłam własną duszę

Nie chciałam już tak żyć

Jak łatwo jest mi bez niej

Nie mam teraz uczuć

I podejść wreszcie mogę

Do kogo chcę

Z kim chcę

Mogę rozmawiać

I patrzeć prosto w oczy

I nie bać się miłości

I nie bać się radości

I nie kryć się z cierpieniem

I nie kryć się z zazdrością

Odgarniam znowu włosy

Bez duszy mi tak lekko...

29 X 1999

"

Płaczę

A nie chciałam

Płaczę

A myślałam że już nie umiem

Płaczę

A nikt nie słyszy

Płaczę

A już nie mam czym

Płaczę

I nie przestanę

Chyba że

Twój płacz

Przepłacze mój

I razem

Spłaczemy słone jeziora...

"

Mam prawo płakać

I ronić suche łzy

Do kieliszka

Mam prawo krzyczeć

I burzyć dookoła

Cały ten świat

Mam prawo kłamać

Bo inni jeszcze szczerzej

Łżą mi wprost w oczy

Mam prawo ranić

Bo wiem co to znaczy

Czuć najtęższy ból

Mam prawo wierzyć

Chociaż nic już nie jest

Godne uwierzenia

Mam prawo mieć

Nadzieję jak bilet

Na ostatnią podróż

Mam prawo zwątpić

W sens wartości

Nieistniejących

Ale nie mam prawa kochać

Gdyż odbieram wtedy komuś

Prawo odwzajemnienia

(czegokolwiek)

Cienka jak pajęczyna o świcie
Długa jak stąd do tamtąd
Lepka jak sok rozlany na stole
Ciężka jak wczorajszy ból głowy
Martwa jak moje uczucia
Wielka jak bożyszcze na tronie
Szybka jak najszybsze światło
Ostra jak kawałek chili na serze
Głośna jak odgłosy za ścianą
Czarna jak msza za moją duszę
Smutna jak koniec najlepszego
Zwiewna jak sukienka na wodzie
Czysta jak już nic na tym świecie
Błoga jak sen o natchnieniu
Silna jak moja obietnica
Śpiąca jak kora drzew zimą
Stara jak zdjęcie nieoglądane

Gruba jak władca nawiedzonych
Krótka jak przebłysk radości
Śliska jak szyby po deszczu
Lekka jak marzenie o miłości
Żywa jak rzeczywistość nierealna
Mała jak podkurczone szczenię
Mdła jak smak wiatru z południa
Wolna jak toczące się kamienie
Cicha jak szczebiot ust złotych
Biała jak rosa na konwaliach
Wesoła jak ja nigdy dotąd
Nieruchoma jak pomnik nicości
Brudna jak ręce lunatyków
Słaba jak wola by żyć z wiarą
Młoda jak pisklę wyklute
Trudna jak pamięć po winie
Trzeźwa jak wspomnienie bólu

.
.
.
Nadzieja.

Jak opętana drży
gdy jej potrzebuję.

"

To moje ostatnie spojrzenie na dzisiejszy świat

Na niebo uwikłane w dramat ze słońcem

Ostatni lot ptaka nad horyzontem

I – może – przedostatni świst jego skrzydeł

Jutro zobaczę piekielne kamienie

Wyryte w nich znaki runiczną mocą

Zamkną mnie w kręgu bezsilności

I nic nie poradzę że mnie tam wezmą

Trójskrzydłe anioły śmierci

Trzepocąc nade mną i we mnie

Młócąc swoje konwulsje wewnętrzne

Wyrzucają na świat daremnie

Obrzucają nimi ludzi jak ziarnem

Którego ziemia nie przyjmie w swe ramiona

Ja ostatni raz patrzę na życie

Z ziemi uwikłanej w dramat z ludźmi

"

Karmiłam się nadzieją każdego dnia

Lecz dziś już zbyt głodna jestem

Nie myślę ale konam

Przed talerzem zatęchłej owsianki

Którą mi podano

Nie dla mnie lśniące puddingi

I nie dla mnie kawiory, homary

Mnie wystarczy kromka nadziei

Podana na papierowej serwetce szczęścia

"

Otul płaszczem swoje słowa

I wrzuć do skrzynki

Wyślij mi część swoich myśli

Na marginesie

Napisz niewyraźnie swój ból

Zdemaskuj manię śmiechu

Który cię ogarnia

Nieszczelnie i bezczelnie

Aż czujesz wodę na twarzy

Wawrzynem obdaruj

Moje podanie ręki

O milę stąd nawet

Pośmiewisk tysiące

Nie zauważę

Kiedy przyjdzie mi

Usłyszeć twoją grę na kontrabasie

"

Piwo

Mieni się jak zorza

W czerwieni

Żółć wypluwa

Jak komin

Pełen wnętrzności

Odstawia na potem

To co najlepsze

I dzieli się

Z niewidomymi

"

Struna

Wygięła się

Zgięła

I znikła jej potrójność

Stając się jednością

I wokół pustka

Jedynie długi dźwięk

Płynie pośród szmerów

Rozdwaja się

Troi

I znika gdzieś w ciszy

A struna milczy

Potrąć ją

A usłyszysz

"

Ta szpara w oknie

światło przenika

cienką wiązką

wpada pomiędzy

wczorajszy chleb

Ten odłamek czasu

sączy się jak sen

zawiłość jego dopada

mnie gdy szukam

drugiej skarpetki

Ta szara mgła

za oknem kładzie

miękkie pejzaże

na dłonie czarne

ziemi bez twarzy

"

Nie planuj za dużo

Nie warto

Nie wierz przyszłości

To marność

Nie ufaj nadziei

Cię zwiedzie

Nie witaj się z ludźmi

Bezczelnie

Nie mów że kochasz

Gdy nie chcesz

Nie pragnij czekać

Na więcej

Nie marz o szczęściu

Go nie ma

Nie chciej wszystkiego

Zmieniać

Nie udawaj siebie

To zazdrość

Nie szukaj sensu

Nie warto

"

Najgorsze uczucia zjawiają się jak czarne mewy

Gdy po raz kolejny zawiodłam się na sobie

Nie wytrzymałam nacisku sumienia

Na zdegradowaną podświadomość

Chore myślenie jest tu tylko skutkiem

Znów przeoczyłam coś na mej drodze

Jakby wokół nie rosły drogowskazy

Zwykłam nie patrzeć nigdy przed siebie

I ignorować wszelkie wskazówki

Gorszyć się radą jak krwią na dłoni dziecka

Jednak choć wszystko to woła o rozum

I choć to wszystko jest głupią chwilą

Nie cofam losu z nieprzebytej drogi

"

Nuda

Jedno słowo a wyrazi wszystko

Nic nie dzieje się wokoło

Tylko jakiś nędzny owad

Krąży nad rozdwojoną jaźnią

Z jednej strony - nic nie czuję

Paraliż myśli

Z drugiej – kładę na podłodze

Się – i patrzę w sufit

Wentylator

Narzędzie zbrodni

Kumuluje bezsens

Karmi beznadzieją

Lodówka otwarta

W zamrażarce piwo

I znów zegar bije drugą

Nuda...

Ciężko mi zaczynać od początku

Wbijać palce w próżnię od zera

Gdy koniec rozsądku

"

Śnieg topnieje lecz do wiosny dalej niż do lata

Niebo spada choć ziemia nigdy go nie dosięgnie

W żyłach alkohol przewraca się jak nieboszczyk w grobie

W głowie siła tak wielka jak odgłos stalowych piór

Czas staje choć zewsząd zegary wskazują siebie nawzajem

Głos płynie jak rzeka wiedziony by wpłynąćdo morza ciszy

W sercu tyle nienawiści że przeznaczyć by ją na eksport

W uszach szumi od szeptów wychodzących z każdego kąta

Tłum ginie i gnije od deszczu który obnaża jego oblicze

Wiatr czai się aby wybuchnąć nienaturalnym śmiechem

Wszystko to gdy zostajesz sam na sam

"

Czekam na koniec

Na cel pragnienia

Zawarty pomiędzy jedną

A druga ścianą myśli

Czekam cierpliwie

Choć czasem nie mam

Tyle w sobie wybaczalności

Nie mogę wybaczyć

Komuś że sprawił

Że raz kolejny

Zawiódł mnie człowiek

Czekam na koniec

Tego wszystkiego

Na nowe życie

Bez przebaczenia

"

Dławią się ręce

W kieszeni cicho

A w głowie chaos

Ponikąd

Spocone w gardle

Przenośne myśli

A wewnątrz ślini się

Moje serce

"

Brzydoto moja – jesteś sobą

Domieszką złota

W niepełnym skrzydle

Rozwinięta w czasie

Odbijasz promień starczy

Zmartwiały

Owoc mój rozkwita właśnie

I serce się otwiera

W postać zmienioną z baśni

Niech się ułoży

W regularne rysy

Policzków mych tysiące

I jeszcze potem słońce

Ukołysze moją szatę

Odrzuconą bez wstydu

Za siebie

na polu szeleści łódka
w niej czarne kaczeńce
rosę gładzą po włosach
i śmieją się starcy




na stole rozpływa się łza
urojona przed chwilą
przez pannę młodą
w sukience z wodorostów




na drodze wzdycha prawda
pozostawił ją mędrzec
o głosie pełnym gniewu
gdy dłonie składał w krzyż




po ścianie spływa kofeina
gdyż nie spała dziś
choć zerwała wieczorem
ostatni kamień w lesie




na mokrych gór szczytach
wieją flagi nienawiści
na zboczach ludzie
wspinają się po miłość

"

Dziś jestem powietrzem

Tak przezroczystym

Że żaden człowiek nie ujrzy we mnie cienia

Mogę przemknąć cicho

Wśród skłóconych ludzi

Powietrze jest we mnie

Kiedy nie istnieję

W ludzkich szafach myśli nie ma dla mnie miejsca

Co stałoby się więc

Gdyby od tak nagle

Znikła atmosfera – czy byłabym próżnią?

"

Czas mówi za siebie

Słowa zaś za innych

Myśli mówią za rozum

Pamięć za świadomość

Oczy mówią za duszę

A dusza za uczucia

Które są instynktem

Kłamstwo mówi za prawdę

Sztuka za wyobraźnię

Imaginacja zaś za sny

A one za doznania

Jedyne co za nic nie mówi

To śmierć za jakość trwania

1 VI 1999

"

Słodka niemoc

Osiada jak rosa na trawie

Gdy w niepamięci miesza się

Trzeźwość z zapomnieniem

Twarz całuje ziemię

Gdy spadając w nicość

Tracisz nagle zmysły

Wyobraźnią tylko sterując po świecie

Słodka niemoc

Okrywa płaszczem haniebnym

Po schodach w dół

Jak echo strąca rozum

W najciemniejszy zaułek czasu

A czas płynie tuż obok

Zostawiając cię w tyle

Słodka niemoc

Bezkresne swe wody roztacza

Gdyby wpłynąć na nie

Ratunek na brzegu rozbija obóz

A w słodkiej niemocy

Tkwisz bez świadomości

W łodzi dziurawej szukając pomocy

W słodkiej niemocy

Świat kręci się w koło

W którymś momencie zatrzyma się

A ty zobaczysz jak

Leżysz z pustą butelką

W rowie pełnym niemocy

Acticision zainspirowany sukcesem mrocznej i pełnej grozy gry "Vampire: The Masquerade - Bloodlines" postanowił wydać soundtrack na osobnej płycie CD. Jak powszechnie wiadomo dźwięk a zwłaszcza muzyka jest jednym z najlepszych elementów gry. Na płycie pojawią się między innymi tacy wykonawcy jak, Lacuna Coil, Ministry oraz Tiamat. Premiera jeszcze w tym roku.