Disperse oraz Retrospective powracają z nowymi albumami. W następstwie premier "Foreword" i "Re:Search" obie grupy łączą siły wyruszając we wspólną trasę koncertową, na której towarzyszyć im będzie obiecująca formacja post-rockowa Ayden. Niewiele zespołów prezentuje tak wysoki poziom umiejętności technicznych jak Disperse. To jednak nie opanowanie gry na instrumentach, czy wirtuozeria sprawiają, że muzyka tej grupy wyróżnia się na tle innych. Fundamentem ich twórczości jest świetny zmysł kompozycyjny. Doskonałym tego przykładem jest nowa płyta „Foreword” wydana w 4 lata po poprzedzającej ją „Living Mirrors”.
10 stycznia na YouTube ukazał się nowy utwór zespołu Isilgate, zatytułowany „Survivors”. Jest to zarazem ostatni utwór reprezentujący demo zespołu z 2016 roku. Zespół Isilgate powstał w 2014 roku w Lublinie, wtedy rozpoczęły się prace nad autorskimi utworami oraz powstał stabilny trzon zespołu. Od początku inspiracją dla grupy były nurty symfonicznego metalu, folk, elementy muzyki filmowej oraz klasycznej. Stąd też zespół oscyluje wokół tematyki związanej z fantastyką, mitologią, baśniami i literaturą.
Mariusz Duda, lider Riverside, kończy nagrywanie piątego już albumu Lunatic Soul. Premiera płyty przewidziana jest na jesień tego roku. Następca „Walking on a Flashlight Beam” ukaże się we wrześniu 2017 i jak możemy wyczytać z notatki opublikowanej przez muzyka, będzie inny muzycznie i kolorystycznie. Temat płyty zainspirowany będzie wydarzeniami jakie ostatnio miały miejsce w prywatnym życiu twórcy Lunatic Soul, a szata graficzna będzie tym razem w kolorze czerwonym. Nowy album Lunatic Soul ukaże się w Polsce dzięki firmie Mystic Production, a na całym świecie pod szyldem wytwórni Kscope.
Wow. Skończyło się. Jaka masakra! Po dość eksperymentalnym „The Beast” Vader wrócił na właściwe tory i zabłysnął całą swoją mocą. „Impressions In Blood” to totalne zniszczenie, nieposkromiona destrukcja i nieujarzmiona potęga. „Impressions In Blood” to Vader w swojej najdoskonalszej i najczystszej postaci. A Vader to Vader. Siła, dynamika i muzyczny geniusz. To co? Odpalam od początku. Zaczyna się majestatyczne intro „Between Day And Light”. Lecimy…
Co się stało, że po raz pierwszy okładka płyty Acid Drinkers stała się poważna, nie humorystyczna i w ogóle taka mało atrakcyjna, tego nie wiem. Z pewnością jednak rzuca to jakiś cień na samo podejście do „Broken Head”. Sytuacja może trochę się wyjaśnia po zapoznaniu się z tekstem dotyczącym zrytego łba, ale to już niewiele zmienia. Najważniejsze, że Acidzi nie zawiedli muzycznie i choć, moim zdaniem, „Broken Head” to nie jest tak fajny album jak „Amazing Atomic Activity”, to w dalszym ciągu dobry i na wysokim poziomie.
Już pierwsza płyta Kreator zrobiła furorę i sprawiła, że zespół stał się znany na całym świecie i mógł koncertować ze swoimi idolami, co parę miesięcy wcześniej im się nawet nie śniło. Dlatego nie zasypywali gruszek w popiele i szybko poszli za ciosem, najpierw serwując EPkę „Flag Of Hate”, a jeszcze w tym samym 1986 roku, wydając drugi album. O ile „Endless Pain” to było rodzące się i jeszcze trochę raczkujące zło, to „Pleasure To Kill” to już jest pełna agresja na znacznie wyższym poziomie.
Zdawałoby się, że już dawno ktoś na DP powinien odnotować pojawienie się na polskich ekranach tego wyjątkowego filmu...
Knock Out Productions objął koncerty Destruction programem Family Friendly Gig. Każdy rodzic, który pragnie zabrać swą latorośl na zajęcia praktyczno-techniczne z metalurgii w klubach w Warszawie, Poznaniu i Katowicach, może zrobić to, nie płacąc za dodatkowy bilet ani złotówki. Niestety gdański koncert nie bierze udziału w tej akcji.
Clan Of Xymox powraca z nowym albumem. Krążek "Days Of Black" ukaże się na początku kwietnia tego roku nakładem wytwórni Metropolis Records. Grupa skończyła prace w studio w grudniu i jak podkreślają muzycy "podczas nagrań zadbali o najdrobniejsze detale". Nowy album to tradycyjnie mieszanka gotyckiego rocka z elektroniką, następca wydanego w 2014 roku krążka "Matters of Mind, Body & Soul”.
Tylko rok potrzebował duet Harris, Bullen na wydanie następcy „Colossus”. Scorn, który ukształtował swój własny styl, zamierzał dalej go drążyć i eksploatować, a tworzenie nowego materiału widocznie przychodziło im z łatwością, skoro już w lecie 1994 roku wydali długą płytę o nazwie „Evanescence”.
Ścieżka Mord’A’Stigmata należy do nieskończonych i niezbadanych. Grupa założona w 2004 roku przez gitarzystę, głównego kompozytora i wizjonera – Statica, poruszała się zawsze z dala od głównego traktu muzyki ekstremalnej, z roku na rok formując swoją tożsamość. I choć początkiem podróży Mord’A’Stigmata jest polskie podziemie black metalowe, to zespół dość szybko i bez kompleksów odrzucił kolejne ramy gatunkowe, z każdym kolejnym wydawnictwem ujawniając swoją nieposkromioną naturę i talent do odkrywania nowych, dźwiękowych krain.
Ulver powstał na norweskiej scenie black metalowej w 1993 roku. Ludzie, którzy go stworzyli udzielali się, lub wkrótce mieli się udzielać, w wielu innych, rodzących się, znanych formacjach, takich jak Arcturus, Ved Buens Ende, Satyricon czy Aura Noir. Ciężko mi dziś stwierdzić kto jak traktował Ulver i dla kogo miał on być głównym zespołem, a dla kogo pobocznym projektem. Na pewno jednak pomysł był taki, aby Ulver był wyjątkowy. Żeby miał ducha czarnej północy, ale żeby uzewnętrzniał go w całkowicie własny i niepowtarzalny sposób. Czas pokazał, że te zamierzenia rozwinęły się do rozmiarów przekraczających ówczesne wyobrażenia twórców. Już jednak ich pierwsza płyta „Bergtatt” w dużym stopniu ukazała niecodzienne i nietuzinkowe podejście do czarnej sztuki.
„T2 Trainspotting” to sequel obrazu z Ewanem McGregorem z 1996 roku, który został uznany za jeden z dziesięciu najważniejszych filmów w brytyjskiej kinematografii. „Trainspotting” zyskał miano kultowego wśród pokolenia dorastającego w latach 90'tych, a towarzyszący mu soundtrack definiował muzyczne gusta ówczesnych nastolatków. Na ścieżce dźwiękowej „T2 Trainspotting” znajdziemy m.in. utwory Wolf Alice, Young Fathers, Queen i Blondie, a także remiks „Lust For Life” Iggy’ego Popa – piosenki, która w oryginalnej wersji pojawiła się w scenie otwierającej pierwszą część filmu.
21 lat od momentu zawiązania szyków i odbyciu pierwszej próby nadszedł czas na oficjalny materiał w barwach Deformeathing Production. 27 stycznia 2017 roku to data premiery Grin „A Scanner Darkly” z „Promo ‘98” jako bonus. Grin to zespół, w którego składzie możemy znaleźć byłych lub obecnych członków takich ekip jak Ghost, Yattering, Blindead czy Trauma. Dopracowany, precyzyjny, techniczny thrash/death/groove metal inspirowany twórczością takich grup jak Voivod, Coroner czy Mekong Delta niepozbawiony jednak indywidualnego pierwiastka.
Myrkskog jest norweskim zespołem, który u zarania parał się black metalem, jednak z czasem przeszedł bardziej w stronę druzgoczącego death metalu. Powstali w 1993 roku, ale ich pierwsza oficjalna płyta ukazała się dopiero w roku 2000. W tym czasie nastała przemiana, która spowodowała, że „Deathmachine” jest albumem, owszem siarczystym, ale z death metalowymi podstawami.
“Devious Savior” to tytuł nowego singla promowanego teledyskiem przez Art of Illusion, progresywno-rockowy zespół z Bydgoszczy. Nagranie zapowiada ukazanie się drugiej studyjnej płyty, planowanej na wiosnę. Energiczny, trwający ponad 7 minut utwór opowiada o zmaganiach z własnymi słabościami oraz dążeniem do samowyzwolenia. Scenariusz teledysku został wypracowany przez członków zespołu. Fabularna część klipu, w której występuje aktor Piotr Sędkowski, została nakręcona nad Jeziorem Jezuickim. Obraz uzupełniają sceny z udziałem muzyków, nagrane w klasycystycznym Pałacu w Lubostroniu.
Frank the Baptist – jeden z najważniejszych zespołów sceny Deathrock, Batcave po raz pierwszy zagra na festiwalu Castle Party. Lider grupy Frank Vollmann rozpoczął swoją muzyczną drogę w Kalifornii, pod koniec lat 90'tych. Obecnie zespół stacjonuje w Berlinie. Pierwszy album formacji, "Different Degrees of Empty" ukazał się w roku 2003. Przypominamy, że kolejna edycja Castle Party odbędzie się w dniach 13 - 16 lipca 2017 roku na terenie bolkowskiego zamku.
DarkPlanet.Pl i Fabryka Kart Trefl zapraszają do udziału w konkursie, w którym można wygrać jeden z dwóch zestawów strategicznej gry karcianej Mob Town. Pieniądze. Władza. Sierść. Pazury. Trzy miasta, zgraje bezrobotnych rzezimieszków i intratne interesy. To się nie może dobrze skończyć! Mob Town to strategiczna gra karciana o gangsterskich interesach, w której gracze rywalizują o kontrolę nad najbardziej dochodowymi budynkami w mieście.
Posypały się gromy na Deicide po „Insineratehymn”, posypały się i po „In Torment In Hell”. O ile byłem dość mocno zawiedziony poprzednią płytą to uważam, że z, wydanym w 2001 roku, szóstym albumem zespołu wcale nie jest tak źle, a już średnia 45% z czterech recenzji na Metal Archives to jest nieporozumienie.
W 2000 roku AC/DC mieli już swoje lata i można było ich traktować mianem dinozaurów. Częstotliwość wdawania płyt znacznie spadła i energia z nich bijąca już także nie ta. Ale nowy album się ukazał i wielkie koncerty wciąż się odbywały. „Stiff Upper Lip” to już trzynasta płyta gigantów rocka i na tym etapie trudno by było spodziewać się po nim czegoś odkrywczego.
Zafascynowała Toma Jonesa i Fleetwood Mac, a szczyt popularności zyskała dzięki grupie Ram Jam. Teraz w swoje ręce bierze ją polski zespół Burn This Song. Na początku minionego roku Burn This Song swoją wersją "Black Betty" wstrząsnął ścieżką dźwiękową filmu "The Choice" - poruszającą ekranizacją powieści Nicholasa Sparksa w reżyserii Rossa Katza. Hollywoodzki kierownik muzyczny tego filmu mógł przebierać w znanych zespołach z amerykańskiej sceny muzycznej, a sięgnął właśnie po „Black Betty” w wykonaniu Burn This Song.
17 lutego 2017 roku będzie miała premierę nowa powieść Nadii Szagdaj - „Nowe śledztwa Klary Schultz. Tajemnica Nathaniela”. Początek roku 1913. Szef policji w Breslau, Gabriel Hübschner, prowadzi śledztwo w sprawie tajemniczych samobójstw prostytutek. Po starej znajomości prosi o pomoc Klarę Schulz. Tymczasem Klara dochodzi do siebie po strzelaninie, w której cudem uniknęła śmierci, i nie chce słyszeć o kolejnych zagadkach kryminalnych. Dopiero kiedy w tajemniczych okolicznościach znika jej przyjaciółka Inge, do gry wkracza niepokorna, pewna siebie i gotowa na wszystko pani detektyw.
Bodom to fińskie jezioro, które kryje w sobie makabryczną zagadkę. Wydarzyła się ona w 1960 roku, kiedy czwórka nastolatków postanowiła przenocować nad jego brzegami w namiotach. Troje z nich zostało zasztyletowanych podczas tej feralnej nocy, a czwarty zwariował i trafił do szpitala psychiatrycznego. Wciąż twierdził, że widział mrocznego kosiarza, który ich zaatakował. Człowiek ten został aresztowany 44 lata po zbrodni, ale na skutek braku dowodów został zwolniony. Zagadka jeziora Bodom wciąż pozostaje nierozwiązana.
Już niebawem w katowickiej Korbie zrodzi się nowa, świecka tradycja. 21 stycznia w murach tego szacownego przybytku wystartuje pierwsza edycja Critical Noise Industry, nowej imprezy muzycznej, która stawia sobie za cel koncertową promocję nietypowych zjawisk z pogranicza szeroko rozumianego ekstremalnego grania. Jedni nazwą to awangardą, inni sonicznym poqrwieniem, a jeszcze inni w ogóle nie będą chcieli słuchać. Jedno jest pewne, ani typowo, ani kwadratowo nie będzie.
Trzeci album Hate wydawany był na raty. Najpierw ukazał się w 2001 roku w Polsce nakładem Koch Records, a dopiero w roku następnym miała miejsce światowa premiera za sprawą niewielkiej, amerykańskiej World War III. Ta druga wersja miała zupełnie inną okładkę, ale repertuar pozostał ten sam. A jest nim brutalny do bólu death metal, który z powodzeniem można było eksportować i wstydu z pewnością nie przyniósł. Wszystko to odbyło się już bez Ralpha, który po sześciu latach odszedł z zespołu, a jego miejsce na gitarze zajął Kaos.