Klaus Sperber - niemiecki artysta znany pod pseudonimem Klaus Nomi, autor niezwykle barwnych i rozbuchanych występów wokalno-wizualnych. Nomi podczas każdego występu ukrywał twarz pod mocnym makijażem, pojawiał się w niezwykłych kostiumach i mocno stylizowanych fryzurach. Równie niezwykła była jego twórczość, naładowane syntezatorowymi frakcjami, poprzez klasyczne operowe i kabaretowe interpretacje, standardy muzyki pop i rock takie jak: "Twist Again" Chubby Checkera i "Lightnin Lightnin" z repertuaru Lou Christiego.

Na 29 sierpnia tego roku wyznaczono oficjalną premierę debiutanckiego albumu Felixa Marca, na co dzień klawiszowca niemieckich projektów Diorama i Frozen Plasma. Jak wspominaliśmy wcześniej, album promuje wydany w maju singiel "Give Back The Moments" który opatrzono stylowym teledyskiem. Jak zdradza muzyk podczas komponowania utworów inspirował się zwłaszcza irlandzką poezją oraz malarzami epoki romantyzmu: Friedrichem, Dahlem czy Oehmem. Solową płytę Marca "Pathways" wyda Infacted Recordings.

"Death Magnetic" - taki tytuł nosić będzie nowa płyta amerykańskiej grupy Metallica. Nazwę krążka ujawniono na stronie Mission:Metallica, przygotowanej specjalnie na okazję premierowego albumu. Na witrynie posłuchać można krótkiego fragmentu ze świeżego materiału, który ukaże się we wrześniu. Kilku dziennikarzy miało już okazję poznać nowy materiał zespołu. Ich uwagę zwróciły zwłaszcza thrashowe riffy, solówki i kompozycje w stylu "Master Of Puppets" czy "One".

Integracja electro-punku z bezpośredniością hardcore'u i melodramaturgią - czyli Amerykanie z Babyland zgłaszają się z nowym materiałem. EPka "Not Modern" to cztery świeże nagrania oparte na skrajnych emocjonalnych elementach ludzkiego istnienia będących odzwierciedleniem ciągłego rozwoju i poszukiwania sensu istnienia człowieczej jednostki. Wydawcą krążka są współpracujące wytwórnie Mattress/Dependent Records. Odsłuchy z krążka na oficjalnym MySpace zespołu.

Czasem mam to niewdzięczne zajęcie, że muszę posłuchać czegoś co mi się nie podoba. Tak też jest właśnie z "Metallic Warfare" - płyta nieznanego mi niemieckiego zespołu Blooddawn.

Muzyczna emerytura? Nic z tego! Pięć lat to wystarczająco długi okres na muzyczną refleksję. Do zespołu powrócił Dave Lombardo i już z nim został nagrany "Christ Illusion", który miał być powrotem do korzeni.

Początek nowego tysiąclecia, a Slayer łamie sobie obie nogi już na pierwszym kroku. Trzy lata oczekiwań na kolejny krążek poszły na marne, gdyż po zapoznaniu się z zawartością omawianej płyty wielu wolałoby rzucić zainwestowane pieniądze na tacę i pomodlić się o lepszą przyszłość dla zespołu.

Wydany w 1994 roku "Divine Intervention" kazał czekać kolejne cztery lata na swojego następcę. Po drodze ukazał się jeszcze "Undisputed Attitude" będący zbiorem coverów nagranych przez Slayera. Zapewne większość fanów chciała powrotu do czasów "Reign In Blood", ale na dobrą sprawę "Diabolus In Musica" okazał się zupełnie inną płytą.

Początek projektu Psyche datuje się na 13 grudnia 1982 roku kiedy to dwaj bracia Darrin i Stephen Huss, z Dwaynem Goettelem (autor najwięszych sukcesów kultowego Skinny Puppy) jako dodatkowym klawiszowcem, zaprezentowali się po raz pierwszy na małym koncercie pod szyldem Psyche. Pierwszą szansę wydania gotowego od kilku lat materiału zespół dostał dwa lata później kiedy Brytyjczycy z Alien Sex Fiend zainteresowani twórczością Psyche postanowili pomóc im w promocji i wydawaniu płyt. W 1985 roku ukazał się pierwszy dość eksperymentalny album "Insomnia Theatre" wydany przez skromny francuski label New Rose Records. Debiut zyskał ciepłe przyjęcie ze strony magazynów NME i Melody Maker.

Ostatnio w moje łapki wpadł split zespołów Parricide, Incarnated i Reexamine. Żadnej z grup wcześniej nie słyszałem, ale też jakoś nie miałem powodu, aby sięgnąć do ich twórczości.

Po wydaniu "Seasons In The Abyss" szeregi zespołu opuścił Dave Lombardo - jeden z najlepszych perkusistów metalowej sceny. Jego miejsce zajął znany z Forbidden Paul Bostaph. Aż cztery lata trzeba było czekać na studyjnego następcę wspomnianej już płyty. Krytyczne słowa pojawiły się jednak już przed wydaniem "Divide Intervention" jakoby Bostaph nie dorównywał Lombardo.

Wielki powrót legendy black metalu na scenę stał się faktem. Choć ostatnimi laty come backi są bardzo popularne, to niewielu zespołom udaje się powrócić do poziomu sprzed rozpadu. W rok po wydaniu "Monotheist" wiemy, że powrót Celtic Frost w oczach wielu okazał się sukcesem.

Piąty album Celtic Frost jest tym, który zrekompensował rozczarowanie jakim było "Cold Lake". Choć już "Into The Pandemonium" pokazywał nieco bardziej przyswajalne oblicze formacji, to raczej mało kto się spodziewał, że kolejnym krokiem będzie złagodzenie brzmienia, wyzbycie się szorstkości i stworzenie jeszcze bardziej chwytliwego materiału.

Często się mówi o Celtic Frost, że "grali zajebiście dopóki nie dali dupy na "Cold Lake"". Jakby nie patrzeć jest w tym dużo prawdy, choć kto śledził uważnie poczynania zespołu, to zauważył zapewne pewne ciągotki w stronę nieco bardziej melodyjnego grania.

Trzecia płyta szwajcarskiego Celtic Frost może okazać się zaskoczeniem dla kogoś, kto śledził kolejne wydawnictwa tej grupy. Wcześniej czy później można było się spodziewać, że formacja mocniej poruszy owe rock'n'rollowe motywy.

Drugi album Celtic Frost uchodzi dziś za jeden kamieni milowych muzyki metalowej. Choć płyta żadnych rewolucji nie przynosi, to śmiało można mówić o krystalizowaniu się stylu zespołu. "To Mega Therion" można w zasadzie nazwać udoskonaleniem tego, co było na "Morbid Tales/Emperor's Return". Formuła muzyczna nie uległa zmianie - dalej jest to prosta muzyka, oparta na chwytliwych, ciężkich riffach, podbarwiana rock'n'rollem.

Nie od dziś wiadomo, że muzyka Venom miała ogromny wpływ na dalszy rozwój co bardziej ekstremalnych gatunków. W Stanach objawił się w postaci thrash metalu, zaś w Europie przybrał formę nieustannego uszlachetniania muzycznej prostoty wulgarności. Jedną z pierwszych takich prób podjął szwajcarski Hellhammer, wkrótce przemianowany na Celtic Frost.

Już w najbliższą środę w stołecznej Progresji i dzień później we wrocławskim Firleju zagra szwedzki legendarny zespół Cult Of Luna, oprócz polskiego supportu w postaci formacji Blindead do składu imprezy doszedł również pochodzący ze Szwecji - zespół Lowood. W Warszawie dodatkowo na scenie pojawi się polski zespół Ketha. Koncertom patronuje DarkPlanet.

Tego można było się spodziewać. "Power Windows" pokazał fascynację elektroniką, był dalszym krokiem w kierunku złagodzenia brzmienia, więc kwestią czasu było, aby powstał taki album jak "Hold Your Fire".

Lata 80-te to równia pochyła dla Rush. Choć „Signals” czy „Power Windows” to płyty dobre, to jednak wyraźnie pokazują, że formacja coraz więszy nacisk kładła na elektronikę i piosenkowe granie. „Hold Your Fire” to potwierdziło, ale absolutne magnum opus upadku.

Po takich albumach jak "2112" czy "Hemispheres" śmiało można było stwierdzić, że druga połowa lat 70-tych pokazywała Rush w o wiele lepszej dyspozycji niż jakikolwiek inny zespół pałający się rokiem progresywnym. Tempo nie zostało spuszczone także na "Permanent Waves".

Rush wydawał mi się zespołem, który przez krytykę zawsze stawiany był za King Crimson, Pink Floyd, Genesis, Yes, czy Jethro Tull. Rzeczywiście pierwsze płyty zespołu były kiepskie, ale "2112" pokazało ogromne możliwości grupy. "Hemspheres" tylko potwierdza, że Kanadyjczycy mają nieprzeciętne pomysły.

Zdrada thrashowych ideałów - tak okrzyknięto pierwszy album Metallicy po sześcioletniej przerwie. Rzeczywiście "Load" z thrash metalem niewiele miała wspólnego. Płyta proponowała muzykę raczej zbliżoną do tej z "Metallica" - prostszą, piosenkową, wolniejszą, ale w przeciwieństwie do "czarnego albumu" nie tak przebojową.