Jane's Addiction - amerykański zespół rockowy powstały w 1985 roku za sprawą spotkania muzyków z dwóch gatunkowo odmiennych zespołów - alternatywnego Flower Quartet oraz wykonującego rock gotycki Psi Com. W tej ostatniej grupie udzielał się Perry Farrel, który później miał być uznany za pioniera muzyki alternatywnej, zaś z Flower Quartet pochodził Erick Avery.
Począwszy od 1986 roku grupa zaczęła solidną pracę. Liczne koncerty robiły wokół kapeli coraz więcej szumu dzięki czemu zaczęły się interesować nimi wytwórnie fonograficzne, z czasem grupa podpisała kontrakt z jedną z nich - Warner Music.
Płytowy debiut Jane's Addiction wcale jednak nie był wydany pod skrzydłami Warner Music. Pochodząca z 1987 roku pierwsza płyta grupy to wydany przez niezależną wytwórnię Triple X zapis styczniowego koncertu, który odbył się w klubie Roxy w Hollywood. Płyta ta otrzymała po prostu nazwę "Jane's Addiction".
Kolejny rok przyniósł kolejną płytę - "Nothing Schocking". Jej kontrowersyjna okładka (przedstawiała ona Cassey Niccoli w dwóch egzemplarzach - na jednym zdjęciu normalną, na drugim z płonącą głową) przyczyniła się do tego, że niektóre sklepy odmówiły dystrybucji. Muzyków czekała również trasa koncertowa, która okazała się jeszcze bardziej kontrowersyjna - na koncertach członkowie grupy upijali się skakali w tłum i pokazywali genitalia.
W 1989 roku zespół znowu wszedł do studia by nagrać trzecią płytę. Tym razem jednak liczne konflikty spowodowane głównie nałogami muzyków spowodowały przesunięcie sesji nagraniowych. Grupa ponownie spotkała się w studio w 1990 roku. Cały materiał powstawał 5 miesięcy, zaś nastroje w grupie nadal były fatalne. Rzadko kiedy zdarzało się tak że w studiu podczas nagrań, byli wszyscy członkowie grupy. W końcu jednak płyta zatytułowana "Ritual De Lo Habitual" została wydana. Po raz kolejny okładka przysporzyła dużo kontrowersji, tym razem nawet cześć egzemplarzy została "ubrana" w czarną folię. Powodem tak stanowczych działań były sylwetki muzyków i ich przyjaciół przedstawione na okładce zupełnie nago i w aureolach.
Nowy album wiązał się również z kolejną trasą. Podczas wielu koncertów dochodziło do ekscesów między muzykami, czasem dołączali się do nich fani grupy. W Australii doszło nawet do tego, że muzycy pobili się na scenie. Takie zachowanie zwiastowało rychły upadek grupy. Jednak Perry Farrel chciał zrobić wszystko by do tego nie doszło. Z racji na zapotrzebowanie na kolejną trasę wpadł on na pomysł Lollapaloozy, która z czasem stała się najsłynniejszym festiwalem objazdowym. Gwiazdami na festiwalu było wiele znanych grup, m.in. Nine Inch Nailes, Ice-T, czy Pixies. Mimo ogromnego sukcesu jakim okazała się być trasa grupa w końcu się rozpadła miało to miejsce 27 września 1991 roku.
Farrel jednak się nie poddawał. Postanowił zorganizować kolejną Lollapaloozę, która i tym razem okazała się niesamowitym sukcesem. Dodatkowo Perry i Stephen założyli zespół Porno For Pyros. Odniósł on dość duży sukces artystyczny. Muzycy nagrali dwie płyty i kilka singli, zaś fani uwierzyli w powrót Jane's Addiction. Porno For Pyros zaprosili basistę Red Hot Chilli Peapers oraz Dave'a do współpracy przy drugiej płycie. Ten ostatni w 1994 roku przyłączył się do Red Hot Chilli Peapers i razem z nimi nagrał płytę "One Hot Minute" jak również uczestniczył w ogólnoświatowej trasie koncertowej. Tymczasem fani Jane's Addiction coraz bardziej wierzyli w powrót grupy. Dodatkowo Flea (basista Red Hotów) Dave, Perry Farrel i Stephen nagrali wspólnie utwór "Hard Charger" na potrzeby filmu "Cząstki Intymne" (oryginalny tytuł "Private Parts"), co zostało uznane przez opinię publiczną za powrót grupy.
W końcu ku uciesze fanów w 1997 roku Farell ogłasza powrót zespołu. Stephen Perkins i Dave Navarro zgadzają się na to jednak Erick odmawia współpracy. W tych okolicznościach składu dopełnia Flea. Do pełni szczęścia brakowało tylko nowego albumu, w końcu i on się pojawia. "Kettle Whistle" to materiał składający się z nagrań live, materiałów demo i niewydanych piosenek jak również dwóch premier zagranych wraz z Flea. Towarzysząca owej płycie trasa koncertowa choć zaczęła się z wielkim powerem to zakończyła mizernymi występami. Dokonał się kolejny rozpad zespołu, jednak fani wciąż wierzyli w następną reaktywację.
Kolejny skład grupy był wciąż pozbawiony Ericka. Również Flea odmówił współpracy gdyż pochłonęły go obowiązki w Red Hot Chilli Peppers, dlatego tym razem na basistę został wybrany Martyn Lenoble. Basista chociaż odnajdywał się w progach Porno For Pyros to praca w Jane's Addiction zwyczajnie go przerosła, dlatego też został zwolniony zaś na jego miejsce wszedł Chris Chaney który nagrał wszystkie - nawet te które skomponował jego poprzednik - ścieżki basowe. Producentem został Bob Ezrin który wytworzył świetną atmosferę w studiu. Owocem ich pracy był krążek o pierwotnej nazwie "Hypersonic", która z czasem została zmieniona na "Strays". Wydano go w 2003 roku, zaś dzięki singlom, wywiadom i oczywiście koncertom został wypromowany na cały świat.
Następnie przyszedł czas na trasę po Europie. Po kilku koncertach zespół zrezygnował z kontynuowania trasy jako przyczynę podając potrzebę odpoczynku. Po pewnym czasie ogłoszono kolejny rozpad kapeli. Tym razem Jane's Addiction rozpadło się na dwa różne projekty. Pierwszy w którym udzielali się Dave Navarro, Stephen Perkins, Chris Chaney oraz dopełniający wokalista - Steve Issac, nosił nazwę The Panic Channel zaś drugi z Nuno Bettencourt na gitarze, Stevem Ferlazzo na klawiszach, Tonym Kalem na basie i Kevinem Figueiredo na perkusji, nosił nazwę Sattelite Party. Pierwsi byli muzycy z The Panic Channel. Z Joshem Abrahamem nagrali hard rockowy krążek o nazwie "ONe". Krążek nie zebrał jednak pozytywnych recenzji, zaś z grupy niebawem odszedł Chris Chanem. Zastąpił go niebyt znany Siggy Sjursen. Niedługo po tym odszedł wokalista grupy i zespół się rozpadł.
Podobnie było z projektem Farella - Sattelite Party. Choć wydany w 2007 roku album "Ultra Payloaded" uzyskał dobre recenzje i wydawało się, że nic nie zakłóci współpracy w zespole, zaś sam Farell powiedział, że zamierza związać się z tym projektem na najbliższe 10 lat, to z czasem zespół zaczyna się rozpadać. Jako pierwsi odchodzą Nuno Bettencourt oraz Kevin Figueiredo. Na następne zmiany nie trzeba było długo czekać. Z czasem zespół zakończył działalność. Jednak Farell nie zamierzał się poddawać…
W końcu zespół znowu się zszedł, tym razem z oryginalnym basistą i bez Chrisa Chaneya. Pierwszy występ przypadł na Goodlike Genius Awards. Następnie odbyło się kilka koncertów i znowu o Jane's Addiction zrobiło się cicho. Zmowę milczenia przerwał dopiero lider Nine Inch Nails - Trent Reznor, który powiadomił, że wraz z nim zespół zagra w letniej trasie NINJA 2009.
Skład:
Perry Farrell - wokal
David Navarro - gitara elektryczna
Eric Avery - gitara basowa
Stephen Perkins - perkusja
Byli członkowie zespołu:
Chris Chaney - gitara basowa
Martyn LeNoble - gitara basowa
Michael "Flea" Balzary - gitara basowa
Dyskografia:
01. Jane's Addiction (1987)
02. Nothing's Shocking (1988)
03. Ritual De Lo Habitual (1990)
04. Live And Rare (1991)
05. Kettle Whistle (1997)
06. Strays (2003)
07. Up From The Catacombs: The Best Of Jane's Addiction (2006)
Oficjalna strona internetowa: www.janesaddiction.com
MySpace: www.myspace.com/janesaddiction
