Wierszyk ten powstał pod wpływem mego zachwytu nad krajem jakim jest Norwegia. Zachwycam się w nim przede wszystkim przecudną i zadbaną naturą tego kraju. ;)
Witaj Norwegio! Witaj!
Ziemio czysta, Ziemio górzysta.
Jakże nieocenione i
majestatyczne są twe góry i fiordy
spowite tajemniczą i ulotną mgłą!
Tak wielkie i doniosłe twe góry.
Ich szczyty, beztrosko kąpią się w błękitnych niebiosach,
po których ospale płyną bialutkie jak śnieżyczki obłoki…
Norwegio! Twa trawka, muśnięta delikatną zielenią,
którą otacza czysta i przejrzysta wprost krystaliczna woda!
Twe wodospady, wiecznie tętnią życiem, biegną, spadają,
uciekają w bezdenną otchłań!
Norwegio! Tyś krainą tysiąca spowitych mrokiem lasów!
Tajemnych lasów, w których czyhają ospałe Trolle i Elfy!
Twe lasy, ich domem, ich pociechą, ich życiem!
