Zapewne wskutek bezustannych absencji na rozprawach nie udało się takiego delikwenta uwięzić.

Z drugiej strony skazany nie musi się już o nic martwić. Nie może się też niczym cieszyć, ale dzięki temu nie ma możliwości, aby jego radość została przerwana.

Co cię nie zabije, to cię wkurwi

Ale chwileczkę, czy możemy postawić znak równości między eutanazją a samobójstwem. Niby to to samo, jednak kiedy się nad tym głębiej zastanowić to w wielu wypadkach takie porównanie nijak ma się do rzeczywistości.
Raczej rzadko osoba chora odłącza się sama od aparatury podtrzymującej. Prędzej można to zakwalifikować jako zabójstwo, choć moim zdaniem i taka kwalifikacja jest co najmniej kulawa.

Och, jasne, że eutanazja i samobójstwo to nie to samo, bo ta pierwsza angażuje (bezpośrednio w sam czyn) osoby trzecie, co właśnie uruchamia dyskurs prawno-etyczny w którym pojawiają się wszystkie trudności dotyczące eutanazji. Tak czy owak trudno tu o jednoznaczną ETYCZNIE sytuację. Jednoznaczność dotyczy jedynie trupa, który zostaje po udanej eutanazji lub samobójstwie.

Odebranie życia w tym przypadku określajmy po prostu jako eutanazję, bo to specyficzny mocno kontekst. Nazywanie tego zabójstwem czy samobójstwem obciążone jest wartościowaniem, impresywnością i może mieć charakter manipulowania percepcją odbiorcy, aby zechciał skłonić się do jakiejś opcji bazując wyłącznie na tym, jak został perswazyjnie przekonany.

No dobra, to może tak: jak według Was powinien być traktowany aspekt woli? Opieramy się na czyichś deklaracjach, czy na jakichś etycznych dyrektywach? Czy podtrzymywanie kogoś przy życiu jest wg. Was realizacją postulatów etycznych i ochroną najcenniejszych wartości czy jedynie próżnym działaniem w którym satysfakcjonujemy siebie, jako wykonawców rzeczonych postulatów (tj. - podtrzymujemy kogoś przy życiu nie tyle dla niego, ile dla własnej satysfakcji moralnej)?

Czym właściwie miałaby być "legalizacja" eutanazji? Nieutrudnianiem wykonywania czyjejś woli czy też stworzeniem możliwości nadużyć medycznych w imię rzekomej "wolności"? Czy prawne zabezpieczenie wykonywania eutanazji zwiększyło by ich ilość, czy jednak sankcje prawne nie mają tutaj AŻ tak przemożnego znaczenia i wcale nie blokują dalszej dyskusji etycznej (tzn. legalizacja czegoś nie jest zachętą do robienia tego; np. chrześcijanie mogą bezproblemowo negować eutanazję i nakłaniać do niewykonywania jej, mimo jej legalności)?

Co cię nie zabije, to cię wkurwi

Chyba już od długiego czasu sa spory o eutanazję.Dochodza do tego kwestie eytczne morlane, etyczne, religijne. Chyba wiele razy już to tłumaczono że jest to śmierć z wyboru ale aprobowana jako ucieczka od przywiązania do własnego „ja”.Szczególna forma dozwolonej eutanazji występuje w Szwajcarii, gdzie można przepisać lek nasenny w śmiertelnej dawce, jednak chory musi go przyjąć samodzielnie.
W pozostałych krajach eutanazja jest niedozwolona i karana jak zwykłe zabójstwo lub w sposób łagodniejszy.

Lepiej być nienawidzonym za to kim się jest, niż być kochanym za to kim się nie jest.

Durante - czy nie uważasz że nazywanie eutanazji zabójstwem (co ma miejsce w wielu krajach gdzie jest ona niedozwolona), jest próbą wtłoczenia tego problemu w obowiązujący porządek prawny, który nie nadąża za postępem w dziedzinie ratowania ludzkiego życia? Można by się zgodzić że takie nazywanie sprawy, wynika z chęci manipulacji, gdyby ograniczało się tylko do mediów.
Kwestia regulacji prawnych jest ważna w tej sprawie, ale mimo wszystko drugoplanowa, bo nie jest to chyba typowy problem prawniczy. Tworzenie prawa na doraźne potrzeby, (a tak odbieram właśnie legalizacje eutanazji), niczego nie rozwiązuje, a jest raczej próbą przeskoczenia problemu i faktycznie jest tworzeniem protezy prawa.

Eutanazja jest typowym zagadnieniem bioetycznym, i to właśnie na tym polu musimy sobie jakoś poradzić z tym wszystkim z czym ona się wiąże.

Jeżeli okaże się że wkrótce, o czym już pisałem, zaprzestanie terapii przestanie zależeć od woli chorego lub jego rodziny, a stanie się koniecznością, będzie to cena jaką przyjdzie zapłacić całej ludzkości za postęp w dziedzinie medycyny.

Na dziś, wyobrażam sobie sytuację w której o zgodzie na eutanazję decyduje, w stosunkowo krótkim terminie, jakaś rada mędrców, czy też mężów zaufania, rozpatrując każdy przypadek indywidualnie... Ha! i już widzę jakie to naiwne. W dzisiejszych społeczeństwach nawet pojęcia takie jak mędrzec, czy zaufanie, uległy niemal całkowitej atrofii.

A to że na koniec wszystkiego, mamy jednoznacznego trupa, to chyba jedyne co wiem na pewno. :)

Odświeżam następny temat po kilku latach.

Znowu sobie przeczytałem większość wypowiedzi i ogólnie jestem raczej na pewno bardziej za eutanazją niż przeciw, ale pod ścisłymi warunkami, których właściwie nie umiem dobrze określić :-/

Jakiś czas temu doszedłem np. do wniosku, że dobrze jest prowadzić własne życie możliwie dobrze i mniej więcej oszacować kiedy ciało się już "zużyje" na tyle, że później wystarczy dusza :-) Póki co się tego trzymam i ogólnie jest w miarę spoko, ale nie zawsze i gwarancji, że jeszcze przez kilkadziesiąt lat tak będzie nikt mi nie da, a nawet gdyby dał, to nie wiem czy bym uwierzył :-)

Tak czy inaczej świadomość zagadnienia trochę poprawia sytuację, więc odświeżam temat.

od czasu do czasu warto wrócić do źródła