Czytając Twoje wiersze D.F już nie raz miałam ochotę poddać sie chęci skomentowania...obiecywałam sobie, że tego nie zrobię bo z reguły nie oceniam publicznie poezji moich bliskich...wole poddać się czasem dyskusji i lekkim rozważaniom będąc w towarzystwie autora...wtedy mogę bardziej ulec lub oprzeć sie fascynacji do utworu. Ale nie mogę tego zrobić w tym wypadku ponieważ uwielbiam twój styl pisania, tego jak potrafisz odczuwać słowem...jesteś w tym Mistrzem. A ten wiersz wywołuje we mnie wiele pozytywnych emocji...i pragnienie poczuć jak to jest być taką kobietą-przystanią do której chce sie wracać by zawsze znaleźć schronienie u jej boku...